Vocabulario de galego · C1
Estas son as 999 palabras que se ensinan nos cursos e manuais de galego de nivel C1 (Avanzado). Cada unha ten unha definición e unha frase de exemplo en galego, sen tradución: como aprenden os nativos.
| Palabra | Significado | Exemplo |
|---|---|---|
| o postulado | Principio que se acepta como verdadeiro sen demostración e que serve de base a unha teoría. | Toda a teoría parte dun postulado que ninguén discutiu ata agora. |
| o paradigma | Modelo de pensamento ou de traballo que un grupo acepta como referencia durante un tempo. | A chegada de internet cambiou por completo o paradigma da comunicación. |
| o fundamento | Base ou razón principal sobre a que se apoia unha idea, unha opinión ou unha obra. | Esa acusación carece de calquera fundamento científico. |
| o alicerce | Parte dunha construción que vai baixo terra e sostén o edificio; tamén, base dunha cousa. | A confianza mutua é o alicerce de calquera amizade duradeira. |
| o piar | Columna ou soporte vertical que sostén unha estrutura; tamén, persoa ou cousa fundamental. | A avoa foi sempre o piar que mantivo unida a familia. |
| o eixe | Liña ou idea central arredor da cal xira ou se organiza algo. | A sustentabilidade será o eixe do novo plan municipal. |
| o núcleo | Parte central e máis importante dunha cousa, dun grupo ou dunha célula. | O núcleo do problema está na falta de comunicación entre departamentos. |
| a esencia | O que constitúe a natureza máis profunda e característica dunha cousa. | En esencia, as dúas propostas din practicamente o mesmo. |
| a substancia | Materia de que está feito algo; tamén, a parte máis importante dun asunto. | O discurso foi longo, pero tiña moi pouca substancia. |
| a xénese | Orixe e proceso de formación dunha cousa. | O documental explica a xénese do proxecto desde o primeiro esbozo. |
| o xerme | Comezo ou orixe de algo que despois se desenvolve. | Aquela conversa no café foi o xerme da nosa empresa. |
| o xurdimento | Feito de aparecer ou comezar a existir algo novo. | Os anos noventa viron o xurdimento de moitas bandas de rock en galego. |
| o auxe | Momento de maior desenvolvemento, intensidade ou éxito dunha cousa. | O turismo rural está en pleno auxe nesta comarca. |
| o apoxeo | Punto culminante ou de máxima grandeza na evolución dunha persoa ou cousa. | A cantante estaba no apoxeo da súa carreira cando se retirou. |
| o declive | Proceso no que algo vai perdendo forza, importancia ou calidade. | A industria téxtil da zona entrou en declive hai vinte anos. |
| a decadencia | Período de deterioración progresiva dunha civilización, institución ou persoa. | Os historiadores estudan as causas da decadencia do Imperio romano. |
| o ocaso | Posta do sol; figuradamente, etapa final dunha persoa ou dunha época. | No ocaso da súa vida, o pintor volveu á aldea natal. |
| o esplendor | Brillo, grandeza ou momento de máxima beleza e éxito. | A cidade viviu o seu maior esplendor durante o século XVIII. |
| a prosperidade | Situación de riqueza, benestar e bo andamento económico. | A chegada do ferrocarril trouxo prosperidade a toda a bisbarra. |
| a bonanza | Tempo tranquilo no mar; tamén, período económico favorable. | Despois de anos de crise, chegou unha época de bonanza para o sector. |
| a carencia | Falta ou insuficiencia de algo necesario. | O médico detectou unha carencia de vitamina D nas análises. |
| o superávit | Diferenza positiva que hai cando os ingresos son maiores ca os gastos. | Este ano o concello pechou as contas con superávit. |
| o excedente | Cantidade que sobra despois de cubrir as necesidades. | A cooperativa vende o excedente de leite a outras empresas. |
| o exceso | Cantidade maior do que é normal, necesario ou conveniente. | O exceso de velocidade foi a causa do accidente. |
| a abundancia | Gran cantidade de algo, máis do suficiente. | Este outono houbo abundancia de castañas nos soutos. |
| a plenitude | Estado de máxima perfección, desenvolvemento ou satisfacción. | Aos corenta anos sentíase na plenitude das súas forzas. |
| a totalidade | O todo, sen que falte ningunha parte. | A totalidade dos asistentes votou a favor da proposta. |
| o conxunto | Grupo de elementos considerados como un todo. | Analizamos o conxunto dos datos antes de tirar conclusións. |
| o compendio | Exposición breve que reúne o máis importante dunha materia. | Este libro é un compendio de todo o que hai que saber sobre cogomelos. |
| a recompilación | Obra que xunta nun só volume textos, datos ou cancións que estaban dispersos. | Publicaron unha recompilación dos artigos que escribiu na prensa. |
| a escolma | Selección dos mellores textos dun autor, dun xénero ou dunha época. | A profesora preparou unha escolma de poemas de Rosalía para a aula. |
| a antoloxía | Libro que reúne obras de varios autores ou dun só, seleccionadas polo seu valor. | Esta antoloxía inclúe contos de vinte escritoras galegas. |
| o repertorio | Conxunto de obras que un artista ou un grupo está preparado para interpretar. | O coro ampliou o seu repertorio con cancións tradicionais. |
| o catálogo | Lista ordenada de obras, produtos ou obxectos con información sobre cada un. | Consultei o catálogo da biblioteca para buscar o libro. |
| o inventario | Lista detallada dos bens ou mercadorías que ten unha persoa ou empresa. | Ao final do ano fan o inventario de todo o que hai no almacén. |
| o ditame | Opinión técnica ou xurídica que emite un experto ou un organismo. | O comité de expertos presentou o seu ditame sobre o novo proxecto. |
| o parecer | Opinión ou xuízo que alguén ten sobre un asunto. | Antes de asinar o contrato, quero coñecer o teu parecer. |
| o veredicto | Decisión dun xurado sobre a culpabilidade dunha persoa; tamén, xuízo definitivo. | O xurado tardou tres días en emitir o veredicto. |
| o fallo | Decisión final dun xuíz ou dun tribunal; tamén, erro. | O tribunal fará público o fallo a próxima semana. |
| a resolución | Decisión oficial dunha autoridade; tamén, firmeza para actuar. | A resolución da consellería publicouse onte no diario oficial. |
| a disposición | Norma ou orde dunha autoridade; tamén, actitude favorable a algo. | Unha nova disposición obriga a reciclar o aceite usado. |
| a cláusula | Cada unha das condicións dun contrato ou dun documento legal. | Le ben a cláusula sobre penalizacións antes de asinar. |
| o apartado | Cada unha das partes en que se divide un texto ou un documento. | No segundo apartado do informe aparecen os gastos. |
| a alínea | Parte dun artigo legal que comeza nunha liña nova, a miúdo cunha letra. | A excepción aparece na alínea b do artigo cuarto. |
| o anexo | Documento que se engade a outro principal como complemento. | Os orzamentos detallados van no anexo final. |
| o apéndice | Parte que se engade ao final dun libro; tamén, órgano pequeno do intestino. | No apéndice do libro hai mapas e cronoloxías. |
| o prólogo | Texto breve que vai ao comezo dun libro, antes da obra principal. | O prólogo do libro escribiuno un recoñecido poeta. |
| o epílogo | Parte final dunha obra que conta o que pasou despois da historia. | No epílogo sabemos que os protagonistas acabaron vivindo en Lugo. |
| o limiar | Texto de presentación ao comezo dun libro; tamén, entrada dunha casa. | No limiar, a autora explica por que escribiu estes contos. |
| o glosario | Lista de palabras difíciles ou técnicas co seu significado. | Ao final do manual hai un glosario cos termos informáticos. |
| a citación | Orde para que alguén se presente nun lugar e data; tamén, cita dun texto. | Recibiu unha citación para declarar como testemuña no xulgado. |
| a mención | Feito de nomear ou referirse brevemente a alguén ou a algo. | O xurado concedeu unha mención especial á mellor fotografía. |
| a alusión | Referencia indirecta a unha persoa ou cousa sen nomeala claramente. | No seu discurso fixo unha alusión velada ao anterior director. |
| a insinuación | Cousa que se dá a entender sen dicila directamente. | Non me gustou nada a súa insinuación sobre o meu traballo. |
| a indirecta | Comentario que alguén fai para criticar ou suxerir algo sen dicilo abertamente. | Cando falou dos impuntuais, estaba lanzando unha indirecta ao seu irmán. |
| o eufemismo | Palabra ou expresión suave que substitúe outra que pode resultar dura ou molesta. | Dicir «persoa maior» en vez de «vello» é un eufemismo. |
| a ironía | Forma de expresarse dando a entender o contrario do que se di. | Díxolle «que puntual!» con moita ironía cando chegou tarde. |
| o sarcasmo | Burla cruel ou comentario mordaz que pretende ferir ou ridiculizar. | Respondeulle con sarcasmo e a discusión empeorou. |
| a metáfora | Figura que nomea unha cousa co nome doutra pola semellanza entre elas. | «As perlas da túa boca» é unha metáfora para falar dos dentes. |
| a hipérbole | Esaxeración intencionada para dar máis forza ao que se di. | Dicir «morro de fame» é unha hipérbole moi común. |
| o cliché | Idea ou expresión tan repetida que perdeu toda a orixinalidade. | Ese final con bico baixo a choiva é un cliché do cine romántico. |
| o lugar común | Idea ou frase moi repetida e sen orixinalidade, que todo o mundo usa. | Dicir que «calquera tempo pasado foi mellor» é un lugar común. |
| a retórica | Arte de usar a linguaxe para convencer; tamén, discurso baleiro e pomposo. | Detrás de tanta retórica non había ningunha proposta concreta. |
| a oratoria | Arte de falar en público de forma clara, fermosa e convincente. | Matriculouse nun curso de oratoria para perder o medo ao público. |
| a elocuencia | Capacidade de falar ou escribir de forma convincente e fermosa. | Defendeu a súa postura con tanta elocuencia que convenceu a todos. |
| a dialéctica | Arte de razoar e discutir contrapoñendo argumentos. | Gañou o debate grazas á súa dialéctica e á súa calma. |
| a disputa | Discusión ou loita entre persoas que defenden intereses opostos. | Os veciños mantiñan unha disputa polos lindeiros da finca. |
| a contenda | Loita, pelexa ou competición entre rivais. | A contenda entre os dous equipos durou ata o último minuto. |
| a liorta | Discusión ou rifa con berros entre varias persoas. | Na reunión de veciños armouse unha liorta por culpa do aparcamento. |
| a rifa | Discusión ou pelexa, xeralmente de palabra. | Os dous irmáns tiveron unha rifa por quen usaba o ordenador. |
| o litixio | Conflito legal que se resolve diante dun tribunal. | As dúas empresas levan anos nun litixio pola patente. |
| o preito | Proceso xudicial entre dúas partes; tamén, disputa. | Os herdeiros meteron un preito pola casa da avoa. |
| o contencioso | Conflito ou asunto en disputa, especialmente diante dos tribunais. | O contencioso entre o concello e a empresa segue sen resolverse. |
| a discrepancia | Diferenza de opinión ou falta de acordo entre dúas cousas ou persoas. | Hai unha discrepancia entre as cifras do informe e as da factura. |
| a diverxencia | Separación progresiva de ideas, opinións ou camiños. | A diverxencia de criterios levou á ruptura do grupo. |
| a converxencia | Feito de dirixirse varias cousas cara a un mesmo punto ou fin. | Buscamos a converxencia entre os intereses das dúas partes. |
| a coincidencia | Feito de suceder dúas cousas á vez ou de seren iguais por casualidade. | Que coincidencia! Eu tamén nacín o tres de maio. |
| a concordancia | Acordo entre cousas; en gramática, igualdade de xénero e número entre palabras. | Hai que revisar a concordancia entre o suxeito e o verbo. |
| a correspondencia | Relación entre cousas; tamén, conxunto de cartas que se envían e reciben. | O arquivo garda a correspondencia entre os dous escritores. |
| a correlación | Relación mutua entre dous fenómenos que varían á vez. | O estudo atopou unha correlación entre as horas de sono e as notas. |
| a analoxía | Relación de semellanza entre cousas distintas. | O profesor usou unha analoxía co tráfico para explicar a circulación do sangue. |
| a semellanza | Calidade de parecerse dúas persoas ou cousas. | A semellanza entre as dúas irmás é sorprendente. |
| a similitude | Parecido ou coincidencia de características entre cousas. | A similitude entre os dous logotipos levou a unha denuncia. |
| a disparidade | Diferenza grande entre cousas que se comparan. | Existe unha gran disparidade de salarios entre as dúas rexións. |
| a uniformidade | Calidade do que ten sempre a mesma forma, cor ou característica. | Os arquitectos buscaban uniformidade nas fachadas da rúa. |
| a variedade | Diversidade de cousas distintas dentro dun mesmo grupo. | O mercado ofrece unha gran variedade de peixes frescos. |
| a pluralidade | Existencia de moitas cousas, opinións ou persoas diferentes. | A pluralidade de voces é necesaria nun xornal serio. |
| o pluralismo | Sistema que acepta e respecta a convivencia de ideas e grupos diferentes. | O pluralismo informativo garante que existan medios con distintos puntos de vista. |
| a singularidade | Calidade do que é único, raro ou distinto dos demais. | A singularidade desta igrexa está na súa torre de madeira. |
| a peculiaridade | Trazo propio que distingue unha persoa ou cousa. | Unha peculiaridade desta lingua é que non ten xénero gramatical. |
| a especificidade | Calidade do que é propio e exclusivo dunha cousa concreta. | Cada enfermidade ten a súa especificidade e require un tratamento distinto. |
| a ambigüidade | Calidade do que se pode entender de varias maneiras. | A ambigüidade da pregunta confundiu a moitos estudantes. |
| a ambivalencia | Estado de quen sente á vez dous sentimentos ou actitudes opostas. | Sentía certa ambivalencia ante o cambio: ilusión e medo ao mesmo tempo. |
| a incerteza | Falta de seguridade sobre o que vai pasar. | A incerteza sobre o futuro do seu traballo preocupábaa moito. |
| a certeza | Coñecemento seguro de que algo é verdade. | Teño a certeza de que mañá chegará a tempo. |
| a convicción | Idea firme que alguén ten e defende. | Fala con tanta convicción que é difícil non crela. |
| a suposición | Idea que se considera posible sen ter probas. | Iso é unha simple suposición; non tes ningún dato. |
| a conxectura | Opinión que se forma a partir de indicios, sen probas seguras. | Sobre a orixe do castro só podemos facer algunha conxectura. |
| o presentimento | Sensación de que algo vai ocorrer sen saber por que. | Tiña o presentimento de que algo malo ía pasar aquela noite. |
| a sospeita | Idea de que algo malo pode ser certo, baseada en indicios. | A policía tiña a sospeita de que o socio sabía algo. |
| a desconfianza | Falta de fe ou de seguridade nas intencións de alguén. | Mirou o vendedor con desconfianza e non asinou nada. |
| a reticencia | Resistencia a facer ou aceptar algo, que se mostra con dúbidas. | Aceptou a proposta con certa reticencia. |
| a renuencia | Falta de vontade para facer algo; resistencia. | Notábase a súa renuencia a falar do pasado. |
| a cautela | Coidado para evitar un risco ou un erro. | Conduce con cautela porque a estrada está xeada. |
| a prudencia | Calidade de quen actúa con moderación e pensa nas consecuencias. | A prudencia aconsella esperar antes de investir os aforros. |
| a cordura | Estado de quen ten o xuízo san e actúa con sentido. | Nun momento de tensión, ela foi a voz da cordura. |
| a sensatez | Calidade de quen pensa e actúa con bo xuízo. | Agradezo a túa sensatez nesta situación tan complicada. |
| o discernimento | Capacidade de distinguir e xulgar as cousas con claridade. | Para elixir ben cómpre ter discernimento e informarse. |
| a lucidez | Claridade mental para comprender e razoar. | Aos noventa anos conserva unha lucidez admirable. |
| a perspicacia | Capacidade de darse conta axiña de cousas que outros non ven. | Coa súa perspicacia, a detective descubriu o erro na coartada. |
| a agudeza | Capacidade de percibir ou pensar con rapidez; tamén, dito enxeñoso. | Respondeu ás preguntas con agudeza e humor. |
| a astucia | Habilidade para conseguir algo con enganos, trampas ou intelixencia. | O raposo dos contos é famoso pola súa astucia. |
| a destreza | Habilidade para facer algo ben, especialmente coas mans. | Talla a madeira cunha destreza impresionante. |
| a pericia | Habilidade e experiencia nun traballo concreto. | O cirurxián operou con gran pericia. |
| a solvencia | Capacidade de pagar as débedas; tamén, competencia profesional. | O banco comprobou a solvencia da empresa antes do préstamo. |
| a idoneidade | Calidade de quen ou do que é adecuado para algo. | O tribunal valorará a idoneidade dos candidatos para o posto. |
| a eficiencia | Capacidade de conseguir un resultado cos menos recursos posibles. | O novo motor mellora a eficiencia e gasta menos combustible. |
| a rendibilidade | Capacidade dun negocio ou inversión de producir beneficios. | Antes de abrir a tenda estudaron a rendibilidade do negocio. |
| a viabilidade | Posibilidade real de que algo se poida levar a cabo. | Os técnicos estudan a viabilidade da nova ponte. |
| o rigor | Exactitude e seriedade no traballo ou no pensamento. | É un traballo feito con moito rigor científico. |
| a minuciosidade | Atención aos detalles máis pequenos. | Revisou o contrato cunha minuciosidade admirable. |
| a meticulosidade | Coidado extremo e ordenado ao facer algo. | A restauradora traballa con meticulosidade en cada centímetro do cadro. |
| a precisión | Exactitude e ausencia de erros. | Este reloxo mide o tempo cunha precisión asombrosa. |
| a exactitude | Calidade do que é correcto e se axusta á realidade. | Non lembro con exactitude a data da voda. |
| a coherencia | Relación lóxica entre as partes dun todo ou entre o que se di e o que se fai. | Falta coherencia entre o que promete e o que fai. |
| a cohesión | Unión forte entre as partes ou os membros dun grupo. | A cohesión do equipo foi clave para gañar a liga. |
| a consistencia | Firmeza dun material ou dunha mestura; tamén, solidez dun argumento. | Bate a masa ata que colla consistencia. |
| a solidez | Calidade do que é firme, resistente e estable. | A solidez dos seus argumentos convenceu o xurado. |
| a fraxilidade | Calidade do que rompe ou se estraga con facilidade. | A fraxilidade destas copas obriga a embalalas con coidado. |
| a vulnerabilidade | Situación de quen pode ser ferido ou danado facilmente. | A crise mostrou a vulnerabilidade das familias con menos recursos. |
| a resiliencia | Capacidade de superar situacións difíciles e recuperarse delas. | A súa resiliencia despois do accidente inspirou a todos. |
| a fortaleza | Forza física ou moral; tamén, castelo construído para defenderse. | Enfrontou a enfermidade cunha fortaleza admirable. |
| a debilidade | Falta de forza; tamén, gusto especial por algo. | O chocolate é a miña gran debilidade. |
| a eiva | Defecto, falta ou imperfección que ten algo ou alguén. | A principal eiva do proxecto é o seu alto custo. |
| o lastre | Peso que se leva para dar estabilidade; figuradamente, cousa que impide avanzar. | A débeda converteuse nun lastre para a empresa. |
| o atranco | Obstáculo ou dificultade que impide pasar ou avanzar. | A burocracia é o maior atranco para os novos negocios. |
| o obstáculo | Cousa que impide pasar ou dificulta conseguir algo. | Unha árbore caída era un obstáculo no medio da estrada. |
| o impedimento | Razón ou circunstancia que fai imposible ou difícil algo. | Non hai ningún impedimento legal para que casen. |
| o contratempo | Feito inesperado que causa un problema ou un atraso. | Tivemos un contratempo co coche e chegamos tarde. |
| o revés | Desgraza ou fracaso inesperado; tamén, golpe dado coa man ao contrario. | Perder o contrato foi un duro revés para a empresa. |
| a adversidade | Situación desfavorable ou de mala sorte. | Mantivo o bo humor mesmo na adversidade. |
| a desgraza | Feito que causa gran dor ou dano; mala sorte. | Tivo a desgraza de perder a carteira no primeiro día de viaxe. |
| a traxedia | Feito moi triste e doloroso; tamén, obra teatral de final desgraciado. | O incendio do monte foi unha traxedia para toda a comarca. |
| a calamidade | Desgraza grande que afecta a moitas persoas. | A seca foi unha calamidade para os agricultores. |
| a fatalidade | Destino inevitable; tamén, desgraza que non se pode evitar. | Por unha fatalidade, o tren saíu xusto cando chegabamos á estación. |
| o infortunio | Mala sorte ou suceso desgraciado. | O seu infortunio comezou o día en que perdeu o traballo. |
| a fortuna | Sorte, boa ou mala; tamén, gran cantidade de diñeiro. | Herdou unha fortuna dun tío que vivía en Bos Aires. |
| o azar | Causa descoñecida dos feitos que non se poden prever. | Os números da lotaría saen ao azar. |
| a casualidade | Combinación imprevista de circunstancias que fai que algo suceda sen buscalo. | Atopámonos por casualidade nun aeroporto de Londres. |
| o devir | Proceso de cambio e transformación ao longo do tempo. | O libro reflexiona sobre o devir da sociedade rural galega. |
| o porvir | Tempo futuro; o que está por chegar. | Os mozos miran o porvir con optimismo. |
| o horizonte | Liña onde parece que o ceo se xunta coa terra; tamén, perspectivas de futuro. | O barco desapareceu no horizonte ao solpor. |
| o panorama | Vista ampla dunha paisaxe; tamén, visión xeral dunha situación. | O panorama económico para o próximo ano non é moi bo. |
| o contexto | Conxunto de circunstancias que rodean un feito e axudan a entendelo. | Esa frase, fóra de contexto, parece moi ofensiva. |
| a conxuntura | Combinación de circunstancias nun momento determinado. | Na actual conxuntura económica, é mellor non endebedarse. |
| a circunstancia | Condición ou feito que acompaña outro e inflúe nel. | Dada a circunstancia, decidimos aprazar a viaxe. |
| o condicionante | Factor que inflúe nunha decisión ou limita as posibilidades. | O orzamento é o principal condicionante do proxecto. |
| o detonante | Feito que provoca de repente outro, especialmente un conflito. | A subida do prezo do pan foi o detonante das protestas. |
| o desencadeante | Causa que pon en marcha unha serie de feitos ou reaccións. | O estrés pode ser o desencadeante dunha crise de enxaqueca. |
| o estímulo | Cousa que anima a facer algo ou que provoca unha reacción. | As boas notas foron un estímulo para seguir estudando. |
| o incentivo | Beneficio que se ofrece para animar alguén a facer algo. | A empresa ofrece un incentivo económico a quen veña en bicicleta. |
| o aliciente | Atractivo ou motivo que fai desexable unha cousa. | A praia é o principal aliciente desta vila no verán. |
| a recompensa | Premio que se recibe por un servizo, un esforzo ou unha boa acción. | Ofrecen unha recompensa a quen atope o can perdido. |
| a retribución | Pago ou compensación por un traballo ou un servizo. | A retribución do posto depende da experiencia. |
| a remuneración | Diñeiro que se recibe a cambio dun traballo. | A oferta inclúe unha remuneración mensual e vacacións pagas. |
| os honorarios | Diñeiro que cobra un profesional liberal polos seus servizos. | O avogado presentou a factura cos seus honorarios. |
| a compensación | Cousa que se dá para reparar un dano ou equilibrar unha perda. | Os afectados pola inundación recibirán unha compensación económica. |
| a contrapartida | Cousa que se dá ou se recibe a cambio doutra. | Aceptou traballar o domingo, pero pediu unha contrapartida. |
| o contrapeso | Peso que equilibra outro; tamén, forza que compensa outra. | A experiencia dela serve de contrapeso ao entusiasmo dos novos. |
| o equilibrio | Estado no que forzas ou elementos opostos se compensan. | Busca o equilibrio entre o traballo e a vida familiar. |
| o desequilibrio | Falta de proporción ou de estabilidade entre cousas. | Hai un desequilibrio entre a oferta e a demanda de vivenda. |
| a estabilidade | Calidade do que se mantén firme e sen cambios bruscos. | Despois de anos de contratos curtos, por fin ten estabilidade laboral. |
| a inestabilidade | Falta de firmeza ou de seguridade; tendencia a cambiar. | A inestabilidade do tempo obrigou a suspender a regata. |
| a volatilidade | Tendencia a cambiar moito e rapidamente, sobre todo os prezos. | A volatilidade da bolsa asusta os pequenos investidores. |
| a flutuación | Cambio alternativo dun valor, que sobe e baixa. | A flutuación do prezo do petróleo afecta o transporte. |
| a oscilación | Movemento dun lado a outro; tamén, cambio entre dous valores. | No deserto hai unha gran oscilación térmica entre o día e a noite. |
| a variación | Cambio na forma, na cantidade ou na calidade dunha cousa. | Rexistrouse unha pequena variación na temperatura do paciente. |
| a alteración | Cambio na forma ou no estado normal de algo; tamén, perturbación. | Calquera alteración no horario comunicarase por correo. |
| a modificación | Cambio que se fai nunha cousa sen tocar o esencial. | O arquitecto propuxo unha pequena modificación nos planos. |
| a mutación | Cambio no material xenético dun ser vivo; tamén, transformación. | O virus sufriu unha mutación que o fai máis contaxioso. |
| a metamorfose | Transformación profunda; en bioloxía, cambio de forma dalgúns animais. | A metamorfose da eiruga en bolboreta fascina os nenos. |
| a reconversión | Proceso de transformar unha industria para adaptala a novas condicións. | A reconversión naval deixou miles de traballadores no paro. |
| a rexeneración | Recuperación ou renovación de algo que estaba danado ou perdido. | O plan busca a rexeneración do bosque queimado. |
| a renovación | Substitución do vello polo novo; tamén, prolongación da validez dun documento. | Teño que pedir a renovación do pasaporte antes do verán. |
| a modernización | Proceso de adaptar algo aos tempos e ás técnicas actuais. | A modernización das instalacións custou dous millóns de euros. |
| a actualización | Cambio para incorporar a información ou a versión máis recente. | O ordenador está instalando unha actualización do sistema. |
| o legado | O que unha persoa ou unha época deixa ás xeracións seguintes. | O legado dos romanos aínda se ve na muralla de Lugo. |
| a pegada | Marca que deixa un pé ao pisar; tamén, influencia duradeira. | O escritor deixou unha profunda pegada na literatura galega. |
| o vestixio | Resto ou sinal que queda de algo antigo ou desaparecido. | No monte atoparon un vestixio dunha antiga vila romana. |
| o rastro | Sinal ou marca que deixa algo ou alguén ao pasar. | Os cans seguiron o rastro do raposo. |
| o indicio | Sinal que permite supoñer a existencia de algo. | Non hai ningún indicio de que alguén entrase na casa. |
| o presaxio | Sinal que anuncia un feito futuro. | Os mariñeiros vían as gaivotas en terra como un presaxio de tormenta. |
| o augurio | Sinal ou anuncio de algo que vai acontecer. | Comezar o ano con sol foi un bo augurio para todos. |
| a premonición | Sensación forte de que algo vai suceder. | Tivo unha estraña premonición e decidiu non coller o coche aquel día. |
| a lexitimidade | Calidade do que é conforme á lei ou á razón. | Ninguén pon en dúbida a lexitimidade do resultado da votación. |
| a hexemonía | Dominio ou superioridade dun grupo, dun país ou dunha idea sobre outros. | Durante séculos, Roma mantivo a hexemonía no Mediterráneo. |
| o predominio | Superioridade en número, forza ou influencia. | Nesta zona hai un claro predominio de carballos e castiñeiros. |
| a supremacía | Grao máximo de superioridade sobre os demais. | O equipo demostrou a súa supremacía gañando todos os partidos. |
| a primacía | Superioridade ou preferencia dunha cousa sobre outra. | A norma establece a primacía da seguridade sobre a rapidez. |
| a prioridade | Importancia maior que fai que algo vaia antes ca outra cousa. | A saúde dos pacientes é a nosa prioridade. |
| o privilexio | Vantaxe especial que ten alguén e os demais non. | Vivir diante do mar é un privilexio. |
| a prerrogativa | Dereito ou facultade especial que ten alguén polo seu cargo. | Nomear os seus colaboradores é unha prerrogativa da directora. |
| a potestade | Poder ou autoridade que alguén ten para facer algo. | Só o xuíz ten potestade para ordenar o rexistro. |
| a atribución | Facultade ou competencia propia dun cargo; tamén, feito de asignar algo. | Aprobar os gastos é unha atribución exclusiva da xerente. |
| a xurisdición | Poder dun tribunal ou dunha autoridade sobre un territorio ou un asunto. | Ese caso non está baixo a xurisdición deste tribunal. |
| o ámbito | Espazo ou campo de actividade dentro duns límites. | É unha experta recoñecida no ámbito da xenética. |
| o eido | Campo de actividade ou de coñecemento; tamén, terra cultivada. | Traballou toda a vida no eido da educación. |
| o terreo | Porción de terra; tamén, campo ou materia dunha actividade. | Esa cuestión xa entra no terreo da filosofía. |
| a esfera | Corpo redondo; tamén, ámbito de actividade ou de influencia. | Prefire non mesturar a esfera privada coa profesional. |
| a contorna | Territorio que rodea un lugar; tamén, ambiente que rodea alguén. | Na contorna da vila hai varias fervenzas. |
| o ambiente | Aire ou condicións que rodean as persoas; tamén, clima social dun lugar. | Na festa había un ambiente moi agradable. |
| o talante | Forma de ser ou estado de ánimo dunha persoa; disposición. | A directora ten un talante dialogante e aberto. |
| o temperamento | Carácter propio dunha persoa, sobre todo na forma de reaccionar. | Ten un temperamento forte e enfádase con facilidade. |
| o xenio | Carácter dunha persoa; tamén, capacidade creadora extraordinaria. | Mozart foi un xenio da música. |
| a inclinación | Tendencia ou gusto natural por algo. | Desde nena mostrou inclinación pola pintura. |
| a propensión | Tendencia natural a algo, xeralmente negativo. | Ten propensión a constiparse cando cambia o tempo. |
| o don | Habilidade especial que alguén ten de forma natural. | Ten un don especial para tratar cos nenos. |
| o mérito | Acción ou calidade que fai a alguén digno de premio ou de recoñecemento. | O mérito do éxito é de todo o equipo. |
| o demérito | Cousa que fai que alguén ou algo perda valor ou estima. | Recoñecer un erro non é ningún demérito. |
| a valía | Valor e capacidade dunha persoa. | Demostrou a súa valía no primeiro mes de traballo. |
| a fama | Opinión xeral que a xente ten de alguén; tamén, condición de ser moi coñecido. | A cantante alcanzou a fama con só vinte anos. |
| o renome | Prestixio e reputación pública dunha persoa. | É un cociñeiro de renome internacional. |
| a sona | Fama ou reputación, boa ou mala. | Este restaurante ten sona de servir o mellor polbo da vila. |
| a deshonra | Perda da boa reputación ou da dignidade. | Naquela época, perder as terras era unha deshonra para a familia. |
| o descrédito | Perda da confianza ou da reputación. | O escándalo provocou o descrédito do director. |
| o desprestixio | Perda da boa imaxe ou da estima pública. | As mentiras levaron a marca ao desprestixio. |
| a humillación | Ofensa que fai sentir vergonza a alguén ou baixa a súa dignidade. | Perder por dez a cero foi unha humillación para o equipo. |
| o bochorno | Vergonza intensa; tamén, calor sufocante. | Que bochorno! Esquecín o texto diante de todo o público. |
| o ridículo | Situación que provoca a risa ou a burla dos demais. | Fixo o ridículo cantando sen saber a letra. |
| a burla | Acción ou palabras coas que alguén se ri doutra persoa. | Non soporto a burla que fan do seu acento. |
| a mofa | Burla feita con desprezo. | Os seus debuxos foron obxecto de mofa na escola. |
| a chanza | Broma ou dito gracioso sen mala intención. | Entre amigos, aquilo foi só unha chanza. |
| o chiste | Historia curta ou frase con gracia que fai rir. | O avó sempre conta o mesmo chiste nas comidas. |
| a peripecia | Suceso imprevisto que cambia unha situación; aventura. | O libro narra a peripecia dun mariñeiro perdido no Atlántico. |
| o percance | Contratempo ou pequeno accidente que altera os plans. | Tivemos un percance coa maleta no aeroporto. |
| o incidente | Feito que interrompe o curso normal dunha cousa. | O voo aterrou sen ningún incidente. |
| o episodio | Cada un dos capítulos dunha serie; tamén, suceso dentro dun conxunto. | Vin o último episodio da serie onte á noite. |
| o lance | Momento ou suceso destacado dunha acción, dun xogo ou dunha historia. | Nun lance do partido, o porteiro lesionouse. |
| o trance | Momento crítico e difícil; tamén, estado de quen perde a consciencia do arredor. | Pasou un mal trance cando perdeu o traballo. |
| a encrucillada | Lugar onde se cruzan camiños; tamén, situación difícil na que hai que elixir. | A empresa atópase nunha encrucillada: crecer ou vender. |
| o dilema | Situación na que hai que escoller entre dúas opcións igual de difíciles. | Teño un dilema: aceptar o traballo en Madrid ou quedar coa familia. |
| a disxuntiva | Alternativa entre dúas opcións que se exclúen entre si. | Estamos ante a disxuntiva de reformar a casa ou mercar outra. |
| o quebracabezas | Xogo ou problema difícil de resolver. | Organizar as vacacións de todos foi un auténtico quebracabezas. |
| o enigma | Cousa difícil de entender ou de explicar; adiviña. | A orixe destas pedras segue sendo un enigma para os arqueólogos. |
| a incógnita | Cousa descoñecida que se quere saber; en matemáticas, valor que hai que calcular. | Quen será o novo adestrador segue sendo unha incógnita. |
| a clave | Información necesaria para entender ou resolver algo; tamén, contrasinal. | A clave do éxito foi a constancia. |
| o desenlace | Final dunha historia, dunha obra ou dun suceso. | O desenlace da novela sorprendeu a todos os lectores. |
| o remate | Final ou parte última de algo. | O remate do concerto foi espectacular, con fogos artificiais. |
| o colofón | Final brillante dunha cousa; tamén, nota ao final dun libro. | A cea de gala foi o colofón perfecto do congreso. |
| a culminación | Momento máis alto ou realización plena de algo. | O premio foi a culminación de vinte anos de traballo. |
| a consecución | Feito de lograr ou alcanzar o que se pretendía. | A consecución do título custou moito esforzo a todo o equipo. |
| o logro | Cousa importante que se consegue con esforzo. | Aprobar a oposición foi o maior logro da súa vida. |
| a conquista | Acción de apoderarse dun territorio pola forza; tamén, logro difícil. | A xornada de oito horas foi unha conquista histórica. |
| a fazaña | Acción heroica ou extraordinaria. | Cruzar o océano en kaiak foi toda unha fazaña. |
| a proeza | Acción valorosa ou que demostra moita habilidade. | Subir aquel monte con noventa anos foi unha proeza. |
| a xesta | Acción heroica e memorable, especialmente dun pobo ou dun grupo. | O poema canta a xesta dos mariñeiros que salvaron o barco. |
| a heroína | Muller admirada por un acto de valentía ou polas súas calidades. | Na novela, a heroína loita soa contra un dragón. |
| o protagonismo | Papel principal nun feito ou situación; tamén, desexo de ser o centro. | Os voluntarios tiveron un gran protagonismo na limpeza da praia. |
| o liderado | Capacidade ou posición de quen guía un grupo. | Baixo o seu liderado, o equipo gañou tres ligas. |
| o mando | Autoridade para dar ordes; tamén, aparello para controlar unha máquina. | A capitá asumiu o mando do barco. |
| o rango | Nivel ou categoría dentro dunha organización ou xerarquía. | É oficial de alto rango na mariña. |
| a categoría | Clase ou grupo; tamén, nivel de importancia ou de calidade. | É un hotel de primeira categoría. |
| o estatus | Posición social ou económica dunha persoa nun grupo. | Para el, o coche é un símbolo de estatus. |
| a burguesía | Clase social formada por comerciantes, industriais e profesionais acomodados. | No século XIX, a burguesía construíu os grandes edificios do centro. |
| o proletariado | Clase social formada polos traballadores que viven só do seu salario. | A novela describe as condicións do proletariado industrial. |
| a aristocracia | Grupo social formado pola nobreza; tamén, os mellores dun ámbito. | A aristocracia pasaba o verán nos seus pazos. |
| a nobreza | Grupo de persoas con títulos herdados; tamén, xenerosidade e honestidade. | Actuou con nobreza e devolveu a carteira chea. |
| a elite | Grupo minoritario considerado o mellor ou o máis influente. | Só a elite do atletismo participa nesta carreira. |
| o campesiñado | Conxunto das persoas que traballan a terra. | O campesiñado galego viviu séculos baixo o sistema foral. |
| a fidalguía | Pequena nobreza rural que vivía das rendas da terra. | A fidalguía galega vivía nos pazos e cobraba rendas aos labregos. |
| o caciquismo | Sistema no que unha persoa poderosa controla a vida política dunha zona. | O caciquismo marcou a vida rural galega durante o século XIX. |
| o cacique | Persoa que, polo seu poder económico, controla a vida dunha localidade. | Na novela, o cacique da aldea decide quen traballa e quen non. |
| o clientelismo | Práctica de dar favores a cambio de apoio ou de votos. | O informe critica o clientelismo na contratación de persoal. |
| o nepotismo | Preferencia por familiares á hora de dar cargos ou favores. | Contratar só os sobriños é un claro caso de nepotismo. |
| o favoritismo | Trato preferente a algunhas persoas por simpatía, non por mérito. | Os xogadores queixábanse do favoritismo do adestrador. |
| a prevaricación | Delito dun funcionario que toma unha decisión inxusta sabendo que o é. | O xuíz foi acusado de prevaricación por ditar unha sentenza inxusta. |
| a malversación | Uso indebido de diñeiro público por parte de quen o administra. | O tesoureiro foi condenado por malversación de fondos. |
| o suborno | Diñeiro ou regalo que se ofrece para conseguir un favor ilegal. | O inspector rexeitou o suborno e denunciou a empresa. |
| a extorsión | Delito de obrigar a alguén a dar algo mediante ameazas. | A banda foi detida por extorsión a varios comerciantes. |
| o branqueamento | Operación para facer parecer legal diñeiro obtido ilegalmente. | Investigan a empresa por branqueamento de capitais. |
| o contrabando | Comercio de mercadorías prohibidas ou sen pagar impostos. | Na fronteira con Portugal houbo moito contrabando de café. |
| o narcotráfico | Comercio ilegal de drogas en grandes cantidades. | A policía desmantelou unha rede de narcotráfico na costa. |
| a tese | Opinión que alguén defende con argumentos; tamén, traballo de doutoramento. | Defendeu a súa tese de doutoramento en xuño. |
| a disertación | Exposición razoada e detallada sobre un tema. | O profesor fixo unha longa disertación sobre a Idade Media. |
| a monografía | Estudo detallado sobre un tema concreto. | Publicou unha monografía sobre os muíños do río Miño. |
| o estudo | Traballo de investigación; tamén, acción de aprender ou cuarto para traballar. | Un estudo recente relaciona o exercicio coa memoria. |
| o estudoso | Persoa que investiga e coñece moi ben un tema. | É un estudoso da obra de Castelao. |
| o erudito | Persoa con moitos coñecementos sobre varias materias. | Aquel erudito falaba seis linguas e lía grego antigo. |
| o especialista | Persoa que sabe moito dunha rama concreta. | O médico de cabeceira mandoume ao especialista de pel. |
| o experto | Persoa que domina unha materia grazas ao estudo e á práctica. | Consultaron un experto en arte para saber se o cadro era auténtico. |
| o académico | Membro dunha institución científica ou artística oficial; tamén, profesor universitario. | O novo académico leu o seu discurso de ingreso na Real Academia Galega. |
| a academia | Institución oficial de sabios, artistas ou científicos; tamén, centro de ensino privado. | Vai a unha academia de idiomas dúas tardes á semana. |
| a cátedra | Posto máis alto do profesorado universitario nunha materia. | Obtivo a cátedra de Historia Medieval aos corenta anos. |
| o claustro | Galería arredor dun patio nun mosteiro; tamén, reunión de profesores dun centro. | O claustro de profesores aprobou o novo calendario escolar. |
| o financiamento | Achega do diñeiro necesario para un proxecto ou unha actividade. | O proxecto conseguiu financiamento europeo para tres anos. |
| o patrocinio | Apoio económico dunha empresa a unha actividade a cambio de publicidade. | O club busca patrocinio para a próxima tempada. |
| o mecenado | Apoio económico desinteresado ás artes, á ciencia ou á cultura. | O museo existe grazas ao mecenado dunha familia de industriais. |
| o mecenas | Persoa que protexe e financia artistas ou científicos. | Aquel rico comerciante foi o mecenas de varios pintores novos. |
| o patrocinador | Empresa ou persoa que financia unha actividade a cambio de publicidade. | O logotipo do patrocinador aparece nas camisolas do equipo. |
| o promotor | Persoa ou empresa que impulsa e organiza un proxecto ou un negocio. | O promotor da urbanización prometeu acabar as obras en xuño. |
| o impulsor | Persoa que dá forza a unha iniciativa e a pon en marcha. | Foi o principal impulsor da biblioteca do barrio. |
| o precursor | Persoa que se adianta ao seu tempo e abre camiño a outros. | Considérano un precursor do cine galego. |
| o pioneiro | Persoa que fai algo por primeira vez e abre camiño. | Foi un pioneiro da enerxía eólica en Galicia. |
| o fundador | Persoa que crea unha institución, unha empresa ou unha cidade. | O fundador da empresa empezou vendendo radios nun baixo. |
| o artífice | Autor ou responsable principal dunha obra ou dun logro. | O adestrador foi o gran artífice do ascenso do equipo. |
| o creador | Persoa que inventa ou fai algo novo. | O creador da banda deseñada presentou o seu novo personaxe. |
| o innovador | Persoa que introduce novidades nunha actividade. | Ese cociñeiro é un innovador que mestura tradición e técnica. |
| o emprendedor | Persoa que crea e pon en marcha un negocio ou un proxecto con iniciativa. | Un emprendedor de Ourense creou unha aplicación para os mariscadores. |
| o emprendemento | Iniciativa de crear un negocio ou un proxecto novo. | O concello ofrece axudas ao emprendemento xuvenil. |
| a xerencia | Cargo e oficina de quen dirixe a administración dunha empresa ou institución. | Envía a reclamación á xerencia do hospital. |
| a directiva | Grupo de persoas que dirixe unha sociedade ou un club; tamén, norma europea. | A directiva do club decidiu cambiar de adestrador. |
| o consello de administración | Grupo de persoas que dirixe e controla unha sociedade anónima. | O consello de administración aprobou a fusión coa outra empresa. |
| a asemblea | Reunión dos membros dun grupo para debater e decidir. | Os veciños convocaron unha asemblea para falar do parque. |
| o pleno | Reunión de todos os membros dun órgano, como un concello. | O orzamento aprobarase no pleno municipal do xoves. |
| a ponencia | Exposición sobre un tema nun congreso; tamén, grupo que prepara un informe. | Presentou unha ponencia sobre toponimia no congreso de Vigo. |
| o relator | Persoa encargada de redactar e expoñer as conclusións dunha reunión. | O relator leu as conclusións ao final da xornada. |
| o moderador | Persoa que dirixe un debate e dá a palabra aos participantes. | O moderador deu dous minutos a cada participante. |
| o interlocutor | Persoa coa que se fala ou que representa a outros nunha conversa. | Mirou fixamente o seu interlocutor antes de responder. |
| o mediador | Persoa que intervén entre dúas partes para que cheguen a un acordo. | Un mediador axudou os veciños a resolver o conflito. |
| o negociador | Persoa que trata cos outros para chegar a un acordo. | O negociador da empresa reuniuse cos sindicatos. |
| o lexislador | Persoa ou órgano que fai as leis. | O lexislador non previu este caso cando redactou a norma. |
| o gobernante | Persoa que dirixe un país ou unha comunidade. | Un bo gobernante debe escoitar a cidadanía. |
| o mandatario | Persoa que ocupa un alto cargo, sobre todo de xefe de Estado. | O mandatario chegou ao aeroporto para a cimeira internacional. |
| o dirixente | Persoa que está á fronte dunha organización. | Un dirixente do sindicato falou na manifestación. |
| o alto cargo | Persoa que ocupa un posto importante na administración. | Un alto cargo da consellería visitou o hospital. |
| o asesor | Persoa que dá consellos especializados a outra. | Contratou un asesor fiscal para facer a declaración da renda. |
| o consultor | Profesional que analiza os problemas dunha empresa e propón solucións. | Un consultor externo revisou a organización do departamento. |
| o auditor | Persoa que revisa as contas dunha empresa para ver se son correctas. | O auditor detectou irregularidades nas contas do club. |
| o inspector | Persoa que vixía que se cumpran as normas; tamén, cargo policial. | O inspector de traballo visitou a obra sen avisar. |
| o perito | Experto que dá a súa opinión técnica, por exemplo nun xuízo. | O perito do seguro veu ver os danos da inundación. |
| o tasador | Persoa que calcula o valor dunha cousa, como unha casa ou unha xoia. | O tasador calculou que o piso valía cen mil euros. |
| o xestor | Persoa que administra ou fai trámites para outros. | O xestor encargouse de todos os papeis da herdanza. |
| o administrador | Persoa que xestiona os bens ou o funcionamento de algo. | O administrador da comunidade convocou unha xuntanza. |
| o tesoureiro | Persoa encargada de gardar e controlar o diñeiro dun grupo. | O tesoureiro da asociación presentou as contas do ano. |
| o secretariado | Oficina que fai as tarefas administrativas dunha organización ou dun congreso. | As inscricións fanse no secretariado do congreso. |
| a presidencia | Cargo de quen dirixe unha institución ou entidade; tamén, tempo que dura. | Asumiu a presidencia da asociación en xaneiro. |
| a vicepresidencia | Segundo posto na dirección dunha entidade, que substitúe o primeiro cando fai falta. | Ocupa a vicepresidencia da federación de baloncesto. |
| a consellaría | Departamento do goberno galego que se ocupa dunha área concreta. | A consellaría de Sanidade anunciou novos centros de saúde. |
| o conselleiro | Membro do goberno galego que dirixe un departamento. | O conselleiro de Educación inaugurou o novo instituto. |
| a deputación | Institución que goberna e presta servizos nunha provincia. | A deputación de Lugo arranxou a estrada da parroquia. |
| o delegado | Persoa elixida para representar a outras. | Os alumnos elixiron un delegado de clase. |
| a delegación | Oficina que representa unha institución nun lugar; tamén, grupo representativo. | A empresa abriu unha delegación en Ourense. |
| a subdelegación | Oficina que representa a Administración do Estado nunha provincia. | Fun á subdelegación do Goberno para renovar o permiso de residencia. |
| o ministerio | Cada un dos grandes departamentos en que se divide o goberno dun Estado. | O ministerio de Cultura financiou a restauración do teatro. |
| a xunta | Reunión de persoas para tratar un asunto; tamén, goberno autónomo de Galicia. | Os socios celebraron unha xunta extraordinaria para aprobar as contas. |
| fundamentar | Apoiar unha idea, unha opinión ou unha decisión en razóns ou probas. | Debes fundamentar ben a túa opinión con datos. |
| sustentar | Soster algo para que non caia; tamén, defender unha idea con argumentos. | Catro columnas de pedra sustentan o tellado do alpendre. |
| postular | Defender unha idea como base dunha teoría; tamén, propoñerse para un cargo. | A científica postulou que o clima cambiou de súpeto naquela época. |
| formular | Expresar unha idea, unha pregunta ou unha proposta de maneira clara. | Se tes dúbidas, podes formular as túas preguntas ao final. |
| enunciar | Expresar unha idea ou un problema de forma breve e precisa. | O profesor enunciou o teorema e despois demostrouno. |
| expoñer | Presentar unha idea ou un tema para que outros o coñezan; tamén, mostrar ao público. | Cada grupo terá dez minutos para expoñer o seu proxecto. |
| suscitar | Provocar unha reacción, un sentimento ou un debate. | A proposta suscitou moitas críticas entre os veciños. |
| propiciar | Crear as condicións favorables para que algo suceda. | O bo tempo propiciou a chegada de moitos turistas. |
| desencadear | Provocar ou poñer en marcha unha serie de feitos. | Unha simple faísca pode desencadear un gran incendio. |
| detonar | Facer estoupar un explosivo; tamén, provocar de súpeto un conflito. | Os técnicos detonaron a carga para abrir o túnel. |
| acarrexar | Ter como consecuencia algo, xeralmente negativo. | Conducir sen seguro pode acarrexar unha multa importante. |
| conlevar | Implicar ou traer consigo unha consecuencia. | Ese traballo conleva moita responsabilidade. |
| comportar | Ter algo como consecuencia ou como parte inseparable. | Mudarse a outro país comporta moitos cambios. |
| entrañar | Levar dentro de si ou implicar algo, normalmente un risco. | Esta operación entraña certos riscos para o paciente. |
| derivar | Ter orixe nunha cousa; tamén, enviar un paciente a outro servizo. | Moitos problemas de costas derivan dunha mala postura. |
| dimanar | Proceder ou nacer unha cousa doutra. | Estes dereitos dimanan directamente do contrato. |
| emanar | Desprender un cheiro, luz ou calor; tamén, proceder dunha orixe. | Do forno emanaba un cheiro delicioso a pan. |
| proceder | Vir dun lugar ou ter orixe en algo; tamén, actuar. | Este viño procede dunha pequena adega do Ribeiro. |
| provir | Ter orixe nun lugar ou nunha cousa. | A palabra «xaneiro» provén do latín. |
| radicar | Ter a súa causa ou orixe nun lugar ou nunha cousa. | O problema radica na falta de comunicación. |
| residir | Vivir habitualmente nun lugar; tamén, estar a causa nunha cousa. | Desde hai dez anos reside en Berlín co seu marido. |
| estribar | Ter fundamento ou basearse nunha cousa. | O éxito da receita estriba na calidade do aceite. |
| englobar | Reunir varias cousas nun conxunto. | O concepto de «patrimonio» engloba monumentos, tradicións e paisaxes. |
| abarcar | Incluír ou comprender dentro de si; tamén, rodear cos brazos. | O estudo abarca un período de cen anos. |
| abranguer | Conter ou incluír algo dentro duns límites. | A reserva natural abrangue tres concellos da montaña. |
| abordar | Tratar un asunto ou un problema; tamén, achegarse a alguén para falarlle. | Na reunión imos abordar o tema dos horarios. |
| enfocar | Dirixir a atención cara a un asunto dun xeito concreto; tamén, axustar unha lente. | Hai que enfocar o problema desde outro punto de vista. |
| acometer | Empezar unha tarefa difícil; tamén, atacar con forza. | O concello vai acometer a reforma do mercado. |
| emprender | Comezar unha obra, un negocio ou unha acción importante. | Decidiu emprender unha viaxe en bicicleta ata Roma. |
| iniciar | Dar comezo a algo. | O avión vai iniciar o descenso cara a Santiago. |
| inaugurar | Abrir oficialmente un lugar ou comezar un acto con cerimonia. | A alcaldesa inaugurou a nova biblioteca onte pola tarde. |
| clausurar | Pechar oficialmente un acto; tamén, pechar un local por orde da autoridade. | A conselleira clausurou o congreso cun breve discurso. |
| culminar | Chegar ao punto máis alto ou rematar algo con éxito. | A festa culminou cun concerto na praza. |
| consumar | Levar a cabo algo completamente. | Os ladróns non chegaron a consumar o roubo. |
| plasmar | Dar forma concreta a unha idea, por escrito ou nunha obra. | A pintora plasmou nos seus cadros a luz da costa. |
| materializar | Facer real e concreto algo que era só unha idea. | Por fin materializou o soño de abrir a súa propia panadaría. |
| concretar | Facer máis preciso ou definitivo algo. | Aínda temos que concretar a data da reunión. |
| especificar | Explicar ou indicar algo con todo detalle e claridade. | No formulario debes especificar o teu enderezo completo. |
| detallar | Contar ou describir algo con todos os pormenores. | O informe detalla todos os gastos da viaxe. |
| pormenorizar | Describir algo moi minuciosamente, punto por punto. | A testemuña pormenorizou cada momento do accidente ante o xuíz. |
| puntualizar | Precisar ou matizar algo xa dito para evitar malentendidos. | Quero puntualizar unha cousa: eu nunca dixen iso. |
| recalcar | Dicir algo con forza e insistencia para que se note. | A médica recalcou a importancia de beber auga. |
| reiterar | Repetir o que xa se dixo ou se fixo. | O director reiterou o seu agradecemento a todos os voluntarios. |
| reafirmar | Volver confirmar unha opinión ou posición con máis forza. | Despois das críticas, reafirmou a súa decisión de seguir adiante. |
| ratificar | Confirmar oficialmente algo que xa se acordara. | O Parlamento ratificou o tratado internacional por unanimidade. |
| corroborar | Confirmar unha idea ou unha declaración con novos datos. | As análises corroboraron o diagnóstico inicial. |
| refrendar | Aprobar ou confirmar algo, ás veces mediante unha votación. | Os socios refrendaron a nova xunta directiva na asemblea. |
| lexitimar | Facer que algo sexa aceptado como xusto ou legal. | Ese éxito non lexitima os métodos que usou para conseguilo. |
| deslexitimar | Quitar a algo ou a alguén a autoridade ou a credibilidade. | Intentaron deslexitimar a investigación con mentiras. |
| cuestionar | Poñer en dúbida algo. | Ninguén se atreveu a cuestionar a decisión da xefa. |
| impugnar | Recorrer oficialmente contra unha decisión ou un resultado para que se anule. | O candidato decidiu impugnar o resultado do concurso. |
| recusar | Rexeitar a alguén ou algo por non o considerar imparcial ou válido. | A defensa recusou o xuíz por ser amigo da vítima. |
| desbotar | Rexeitar ou deixar de lado algo por non ser útil ou conveniente. | Tivemos que desbotar a idea de viaxar en coche. |
| descartar | Rexeitar unha opción ou unha posibilidade. | Os médicos queren descartar unha infección antes de operar. |
| refugar | Rexeitar algo que se ofrece. | O neno refugou a sopa sen probala. |
| desestimar | Non aceptar unha petición, sobre todo nun proceso xudicial. | O tribunal desestimou o recurso da empresa. |
| desprezar | Considerar a alguén ou algo indigno de estima ou atención. | Non debes desprezar ninguén pola súa orixe. |
| menosprezar | Dar a alguén ou a algo un valor inferior ao que realmente ten. | Non convén menosprezar a forza do rival. |
| infravalorar | Valorar algo por baixo do que realmente vale. | Adoitamos infravalorar o tempo que leva unha mudanza. |
| minusvalorar | Considerar algo ou alguén menos importante do que é. | O xefe minusvalora sempre as ideas dos máis novos. |
| enxalzar | Falar moi ben de alguén ou de algo destacando as súas virtudes. | A prensa enxalzou a actuación da actriz. |
| loar | Falar ben de alguén ou de algo con admiración. | Os críticos loaron a novela desde o primeiro día. |
| gabar | Dicir cousas boas de alguén ou de algo; eloxiar. | A mestra gabou o esforzo de todo o alumnado. |
| aplaudir | Bater as palmas en sinal de aprobación; tamén, aprobar algo. | O público púxose en pé para aplaudir a orquestra. |
| homenaxear | Facer un acto público de recoñecemento a alguén. | A vila vai homenaxear a súa mestra máis antiga. |
| conmemorar | Lembrar un feito importante cun acto ou unha cerimonia. | Este ano conmemoramos os cen anos da fundación do coro. |
| evocar | Traer á memoria algo pasado. | O cheiro do mar evoca a miña infancia en Muros. |
| rememorar | Lembrar algo pasado con detalle. | Os vellos amigos xuntáronse para rememorar os anos da universidade. |
| aludir | Referirse a algo ou a alguén sen nomealo directamente. | No discurso aludiu ao anterior director sen dicir o seu nome. |
| insinuar | Dar a entender algo sen dicilo claramente. | Que queres insinuar con ese comentario? |
| indicar | Mostrar ou sinalar algo; tamén, dar a entender. | Un letreiro verde indica a saída de emerxencia. |
| apuntar | Tomar nota; tamén, sinalar ou suxerir algo. | Os primeiros datos apuntan a un erro humano. |
| alertar | Avisar dun perigo ou dun problema. | Os meteorólogos alertan da chegada dun temporal. |
| disuadir | Convencer a alguén de que non faga algo. | Os amigos tentaron disuadilo de deixar os estudos, pero non houbo xeito. |
| desaconsellar | Recomendar que non se faga algo. | O médico desaconsellou correr ata que se cure o nocello. |
| instar | Pedir con insistencia que se faga algo. | O alcalde instou os veciños a aforrar auga durante a seca. |
| urxir | Ser algo moi necesario e inmediato. | Neste momento urxe arranxar o tellado antes das choivas. |
| apremar | Dar presa a alguén ou ser algo urxente. | O tempo aprema e aínda non rematamos o informe. |
| presionar | Facer forza sobre algo; tamén, intentar obrigar alguén a facer algo. | Non quero presionar a ninguén, pero necesito a resposta hoxe. |
| coaccionar | Obrigar alguén a facer algo mediante ameazas ou violencia. | A testemuña declarou que a coaccionaran para mentir. |
| forzar | Obrigar alguén a facer algo contra a súa vontade; tamén, abrir algo violentamente. | Os ladróns forzaron a porta do garaxe. |
| constrinxir | Limitar a liberdade de alguén ou de algo; tamén, apertar. | As normas tan ríxidas constrinxen a creatividade. |
| dobregar | Facer que alguén ceda ou se someta; tamén, dobrar algo. | Nada conseguiu dobregar a súa vontade. |
| sucumbir | Ceder ou deixar de resistir ante algo; tamén, morrer. | Ao final sucumbín á tentación e comín outro doce. |
| renderse | Deixar de resistir e aceptar a derrota. | Despois de tres horas de partida, o enxadrista rendeuse. |
| claudicar | Abandonar os principios ou deixar de resistir. | Non penso claudicar ante as súas ameazas. |
| capitular | Renderse ante o inimigo baixo certas condicións. | Despois dun longo asedio, a cidade capitulou. |
| abdicar | Renunciar a un cargo ou dignidade, especialmente un rei. | O vello rei abdicou no seu fillo. |
| cesar | Deixar de facer algo; tamén, deixar un cargo ou ser expulsado del. | A choiva non cesou en toda a noite. |
| destituír | Quitar a alguén do seu cargo por decisión superior. | O consello decidiu destituír o director financeiro. |
| apartar | Separar ou afastar algo ou alguén; tamén, retirar dun cargo. | O adestrador apartou o xogador do equipo por indisciplina. |
| relegar | Deixar alguén ou algo nun lugar secundario ou esquecido. | A nova tecnoloxía relegou as cámaras de carrete ao esquecemento. |
| postergar | Atrasar algo ou deixalo para máis tarde; tamén, apartar a alguén. | Non podemos postergar máis a reforma da cociña. |
| adiar | Deixar algo para máis tarde. | Tivemos que adiar a voda por mor da enfermidade do avó. |
| aprazar | Cambiar a data dun acto ou dunha tarefa para máis adiante. | O profesor decidiu aprazar o exame ata o luns. |
| dilatar | Facer que algo ocupe máis espazo ou dure máis; tamén, ensanchar. | A calor do verán dilata os carrís do tren. |
| prolongar | Facer que algo dure máis tempo ou sexa máis longo. | Decidiron prolongar as vacacións unha semana máis. |
| prorrogar | Ampliar o prazo de validez dun contrato ou dunha situación. | A empresa vai prorrogar o meu contrato seis meses. |
| renovar | Facer que algo volva ser válido; tamén, cambiar o vello polo novo. | Teño que renovar o carné de conducir este mes. |
| caducar | Perder a validez despois dun tempo; tamén, deixar de ser apto para o consumo. | Este iogur caduca mañá, así que cómeo hoxe. |
| expirar | Rematar un prazo; tamén, morrer. | O prazo para presentar as solicitudes expira o venres. |
| extinguir | Facer que remate algo, como un lume ou unha especie; apagar. | Os bombeiros tardaron horas en extinguir o incendio. |
| anular | Deixar sen validez algo. | O árbitro anulou o gol por fóra de xogo. |
| revogar | Deixar sen efecto unha lei, unha norma ou unha decisión. | O concello decidiu revogar a ordenanza sobre terrazas. |
| invalidar | Facer que algo non teña validez. | Un só erro na sinatura pode invalidar todo o documento. |
| paralizar | Deter o movemento ou a actividade de algo ou de alguén. | A folga paralizou o porto durante tres días. |
| bloquear | Impedir o paso ou o funcionamento de algo. | Un camión avariado bloqueou a estrada durante horas. |
| obstaculizar | Poñer dificultades para que algo avance. | A néboa obstaculizou o traballo dos equipos de rescate. |
| entorpecer | Facer máis lento ou difícil algo. | As obras entorpecen o tráfico no centro da cidade. |
| atrancar | Pechar unha porta cunha tranca; tamén, obstruír o paso. | Unha bóla de cabelos atrancou o desaugadoiro da ducha. |
| frear | Diminuír a velocidade ou deter un vehículo; tamén, conter algo. | Tivo que frear de golpe porque cruzou un can. |
| reprimir | Conter un sentimento ou impedir unha acción por medio da forza. | Non puido reprimir as bágoas ao escoitar a canción. |
| moderar | Reducir a intensidade de algo; tamén, dirixir un debate. | O médico díxolle que debía moderar o consumo de azucre. |
| atenuar | Facer algo menos forte ou intenso. | Esta crema axuda a atenuar a dor muscular. |
| suavizar | Facer algo máis brando ou menos duro. | Intentou suavizar a mala noticia cun sorriso. |
| amortecer | Diminuír a forza dun golpe, dun son ou dunha luz. | As alfombras amortecen o ruído dos pasos. |
| sosegar | Tranquilizar ou calmar a alguén. | A canción de berce sosegou o bebé en poucos minutos. |
| apaciguar | Poñer en paz ou calmar a alguén alterado. | O mestre conseguiu apaciguar os ánimos da clase. |
| acougar | Calmarse, descansar ou quedar tranquilo. | Non acouguei ata saber que chegaras ben. |
| serenar | Tranquilizar; tamén, quedar o tempo calmo despois dunha tormenta. | Respirou fondo para serenar os nervios antes da entrevista. |
| perturbar | Alterar a orde, a tranquilidade ou o funcionamento de algo. | O ruído das obras perturba o sono dos veciños. |
| inquietar | Causar preocupación ou nerviosismo. | O seu longo silencio inquietaba a familia. |
| desacougar | Facer perder a calma; preocupar. | Aquel ruído no faiado desacougaba a todos os da casa. |
| alarmar | Asustar ou preocupar alguén ante un perigo. | Non quero alarmar ninguén, pero o río está subindo. |
| conmocionar | Causar unha impresión moi forte e dolorosa. | A noticia do accidente conmocionou toda a vila. |
| abraiar | Causar gran admiración ou sorpresa. | O espectáculo de luces abraiou os nenos. |
| impresionar | Causar unha emoción forte, de admiración ou de medo. | A catedral impresiona os turistas pola súa grandeza. |
| deslumbrar | Cegar momentaneamente cunha luz forte; tamén, causar admiración. | Os faros do camión deslumbraron o condutor. |
| fascinar | Atraer intensamente e provocar gran admiración. | A historia dos piratas fascina o meu fillo. |
| cativar | Atraer e gañar a simpatía ou o interese de alguén. | A actriz cativou o público coa súa naturalidade. |
| seducir | Atraer a alguén de maneira irresistible. | A idea de vivir no campo seduce moitos urbanitas. |
| engaiolar | Atraer moito a alguén ata deixalo sen vontade; tamén, encerrar un paxaro. | Coas súas historias, o avó engaiolaba os netos durante horas. |
| desconcertar | Deixar a alguén confuso e sen saber como reaccionar. | A súa resposta desconcertou todos os presentes. |
| desorientar | Facer perder a orientación ou o sentido do rumbo. | A néboa desorientou os camiñantes no monte. |
| confundir | Tomar unha cousa por outra; tamén, deixar alguén sen claridade. | É fácil confundir estas dúas palabras. |
| aturdir | Deixar alguén sen capacidade de reacción por un golpe, un ruído ou unha emoción. | O estrondo do trono aturdiu o can. |
| abafar | Sentir dificultade para respirar pola calor ou polo aire pechado. | Abre a xanela, que con esta calor abafo. |
| asfixiar | Impedir a respiración; tamén, oprimir moito. | As débedas asfixian a pequena empresa. |
| angustiar | Causar unha gran preocupación ou ansiedade. | A espera dos resultados angustiaba toda a familia. |
| atormentar | Causar sufrimento físico ou moral de forma continua. | O recordo daquel erro atormentou o protagonista durante anos. |
| torturar | Facer sufrir intensamente; figuradamente, angustiar moito. | A dúbida torturouno toda a noite e non o deixou durmir. |
| mortificar | Molestar ou causar pena a alguén de forma constante. | Deixa de mortificar o teu irmán con esas bromas. |
| amargar | Facer que algo resulte triste ou desagradable. | Non deixes que ese comentario che amargue o día. |
| entristecer | Poñer triste a alguén. | A marcha do seu mellor amigo entristeceu moito o neno. |
| apenar | Causar pena ou tristeza. | A noticia do peche da libraría apenou toda a vila. |
| consolar | Aliviar a pena ou a dor de alguén. | A avoa tentou consolar a neta despois da derrota. |
| reconfortar | Dar ánimo e alivio a quen está triste ou canso. | Nada reconforta tanto como unha cunca de caldo quente no inverno. |
| alentar | Animar ou dar forza a alguén para que faga algo. | Os seus pais sempre a alentaron a estudar música. |
| encoraxar | Dar valor ou ánimo a alguén. | O público encoraxou a corredora nos últimos metros. |
| incitar | Empurrar alguén a facer algo, xeralmente negativo. | Foi acusado de incitar os seus compañeiros á pelexa. |
| instigar | Inducir alguén a que faga algo malo. | Descubriuse que foi el quen instigou o roubo. |
| avivar | Facer algo máis vivo ou intenso; tamén, atizar o lume. | Soprou as brasas para avivar o lume. |
| reavivar | Volver dar forza ou vida a algo que se estaba apagando. | A visita á aldea reavivou vellos recordos. |
| inflamar | Encender algo con chama; tamén, inchar unha parte do corpo ou excitar as paixóns. | O discurso do capitán inflamou os ánimos da tripulación. |
| exacerbar | Facer máis forte un sentimento, unha dor ou un conflito. | A calor exacerba os síntomas da enfermidade. |
| intensificar | Facer algo máis forte ou aumentar a súa forza. | A policía vai intensificar os controis na estrada durante a ponte. |
| acentuar | Destacar algo ou facelo máis visible; tamén, poñer til a unha palabra. | A crise acentuou as desigualdades sociais. |
| perverter | Corromper ou desviar algo ou alguén do que é correcto. | O diñeiro fácil perverteu os principios do protagonista. |
| distorsionar | Deformar unha imaxe, un son ou a realidade. | O micrófono estragado distorsionaba a voz da cantante. |
| tergiversar | Interpretar ou contar algo de forma errónea a propósito. | O xornal tergiversou as miñas palabras na entrevista. |
| falsear | Contar ou presentar algo de forma contraria á verdade. | A empresa falseou as contas para conseguir o crédito. |
| adulterar | Alterar a calidade dun produto mesturándoo con outras substancias. | Descubriuse que adulteraban o aceite con outros de peor calidade. |
| trucar | Modificar algo con trampa para enganar. | Detiveron un home por trucar os contadores da luz. |
| embaucar | Enganar alguén aproveitando a súa inocencia. | O estafador embaucou varios anciáns con falsas inversións. |
| burlar | Enganar ou evitar con habilidade un control ou unha vixilancia. | O ladrón conseguiu burlar as cámaras de seguridade. |
| eludir | Evitar algo con habilidade, como unha obriga ou unha pregunta. | A cantante intentou eludir as preguntas dos xornalistas. |
| esquivar | Evitar un golpe, unha persoa ou un problema apartándose. | Tivo que esquivar un burato da estrada co coche. |
| sortear | Evitar un obstáculo ou unha dificultade; tamén, decidir algo ao azar. | O ciclista conseguiu sortear todas as pozas do camiño. |
| evadir | Evitar unha obriga ou un perigo con astucia; tamén, fuxir. | Foi condenado por evadir impostos durante anos. |
| librarse | Escapar dunha obriga, dun perigo ou dunha molestia. | Por sorte, a condutora librouse da multa. |
| desfacerse | Eliminar algo ou alguén que molesta ou que xa non serve. | Antes da mudanza, desfixémonos de moitos trastes vellos. |
| desprenderse | Separarse de algo; tamén, renunciar a algo de seu. | Custoulle moito desprenderse dos libros do seu pai. |
| privarse | Renunciar voluntariamente a algo agradable. | Non ten por que privarse de nada para aforrar. |
| absterse | Non participar nunha votación ou deixar de facer algo voluntariamente. | Na votación, tres membros decidiron absterse. |
| inhibirse | Non intervir nun asunto; tamén, perder a espontaneidade. | O xuíz decidiu inhibirse por ser parente do acusado. |
| inmiscirse | Meterse en asuntos alleos. | Non quero inmiscirse nos teus asuntos familiares. |
| entremeterse | Intervir onde non se é chamado ou nun asunto que non é propio. | A veciña sempre quere entremeterse nas nosas discusións. |
| arbitrar | Dirixir un partido facendo cumprir as regras; tamén, mediar nun conflito. | Ela vai arbitrar a final do campionato. |
| reconciliar | Volver poñer en paz persoas que estaban enfrontadas. | A enfermidade do pai reconciliou os dous irmáns. |
| harmonizar | Poñer en acordo ou facer compatibles varias cousas. | É difícil harmonizar os horarios de todos os membros. |
| compatibilizar | Facer posible que dúas cousas existan ou se fagan á vez. | Non é doado compatibilizar o traballo e os estudos. |
| conxugar | Combinar varias cousas; tamén, dar as formas dun verbo. | O seu estilo conxuga tradición e modernidade. |
| combinar | Unir cousas distintas para que formen un conxunto. | Esa camisa non combina con eses pantalóns. |
| articular | Unir partes de forma ordenada; tamén, pronunciar ben os sons. | Estaba tan nervioso que non conseguía articular unha palabra. |
| vertebrar | Organizar e dar unidade e coherencia a un conxunto. | O río Miño vertebra toda a comarca. |
| cohesionar | Unir con firmeza as partes ou os membros dun grupo. | As actividades ao aire libre axudaron a cohesionar o grupo. |
| estruturar | Organizar as partes dun todo seguindo unha orde. | Antes de escribir o ensaio, convén estruturar ben as ideas. |
| sistematizar | Organizar datos ou coñecementos seguindo un método claro e ordenado. | Hai que sistematizar a información antes de analizala. |
| normalizar | Facer que algo se volva habitual ou que siga unhas regras comúns. | O obxectivo é normalizar o uso do galego en todos os ámbitos. |
| estandarizar | Axustar algo a un modelo ou tipo común. | A empresa quere estandarizar os procesos en todas as fábricas. |
| diversificar | Facer variado o que era único ou uniforme. | O agricultor decidiu diversificar os cultivos para reducir riscos. |
| polarizar | Dividir en dúas posturas opostas e afastadas. | O debate sobre o parque eólico polarizou a veciñanza. |
| radicalizar | Facer máis extremas as ideas ou as actitudes. | A falta de diálogo radicalizou as posturas dos dous bandos. |
| ponderar | Considerar con atención; tamén, dar a cada elemento o seu peso. | Antes de decidir, hai que ponderar os pros e os contras. |
| sopesar | Pensar con coidado as vantaxes e os inconvenientes dunha cousa. | Está a sopesar a oferta antes de responder. |
| calibrar | Axustar un instrumento de medida; tamén, valorar algo con precisión. | Cómpre calibrar ben as consecuencias desta decisión. |
| prognosticar | Anunciar o que vai pasar a partir de indicios. | Os expertos prognostican un verán moi seco. |
| vaticinar | Anunciar o que vai pasar no futuro. | Ninguén vaticinara unha vitoria tan clara. |
| presaxiar | Anunciar ou facer prever algo futuro. | Aquelas nubes negras presaxiaban tormenta. |
| augurar | Anunciar ou prever algo que vai suceder. | Os primeiros resultados auguran un bo ano para a empresa. |
| intuír | Comprender algo sen necesidade de razoalo. | Pola súa cara, intuín que traía malas noticias. |
| presentir | Ter a sensación de que algo vai pasar. | A cadela parecía presentir a chegada da tormenta. |
| sospeitar | Crer algo a partir de indicios, xeralmente negativo. | Comecei a sospeitar que me estaba mentindo. |
| albiscar | Ver algo de forma pouco clara ou desde lonxe. | Desde o cumio podíase albiscar a illa de Ons. |
| entrever | Ver algo de forma confusa; tamén, adiviñar algo. | Nas súas palabras deixaba entrever certa tristeza. |
| discernir | Distinguir unha cousa doutra con claridade. | Ás veces é difícil discernir o verdadeiro do falso. |
| percibir | Recibir unha impresión polos sentidos; tamén, cobrar diñeiro. | Os cans poden percibir sons que nós non oímos. |
| captar | Percibir algo; tamén, atraer a atención ou o interese. | O anuncio conseguiu captar a atención do público. |
| asimilar | Comprender e incorporar coñecementos; tamén, absorber alimentos. | Necesito tempo para asimilar tanta información nova. |
| dixerir | Transformar os alimentos no estómago; tamén, aceptar algo difícil. | Aínda non dixeriu a noticia do seu despedimento. |
| interiorizar | Asumir algo como propio, pensando e sentindo profundamente. | Os nenos interiorizan mellor as normas se as comprenden. |
| resignarse | Aceptar con paciencia algo que non se pode cambiar. | Non quería resignarse a perder a súa casa. |
| conformarse | Aceptar algo aínda que non sexa o que se quería. | Non hai praza na primeira opción; teremos que conformarse coa segunda. |
| amoldarse | Adaptarse a unha situación ou a unha forma. | Os gatos amóldanse axiña ás casas novas. |
| axeitarse | Acomodarse ou adaptarse a algo. | Custoulle axeitarse ao novo horario de traballo. |
| acomodarse | Adaptarse a unha situación; tamén, instalarse nun asento ou nun lugar. | Os espectadores empezaron a acomodarse nas súas butacas. |
| afacerse | Acostumarse a algo novo ou distinto. | Ao principio custoume afacerse ao clima de Escocia. |
| exhaustivo | Que trata algo de forma completa, sen deixar nada fóra. | A policía fixo un rexistro exhaustivo da casa. |
| minucioso | Que presta atención aos detalles máis pequenos. | É un traballador moi minucioso e case nunca comete erros. |
| meticuloso | Que fai as cousas con moito coidado e orde. | A cirurxiá é moi meticulosa en cada operación. |
| rigoroso | Que é exacto, serio e estrito. | O xurado fixo unha selección moi rigorosa dos finalistas. |
| escrupuloso | Que actúa con moito coidado e honradez para non cometer erros. | O tesoureiro é escrupuloso co diñeiro da asociación. |
| conciso | Que expresa as ideas con poucas palabras. | A súa resposta foi breve e concisa. |
| sucinto | Breve e reducido ao esencial. | Fíxonos un resumo sucinto do problema. |
| explícito | Que se expresa clara e directamente. | A prohibición de fumar é explícita no regulamento. |
| implícito | Que non se di directamente pero se entende. | Na súa pregunta había unha crítica implícita. |
| tácito | Que non se expresa en palabras pero se dá por aceptado. | Entre eles había un acordo tácito de non falar do tema. |
| latente | Que existe pero non se manifesta exteriormente. | O conflito estaba latente desde había anos. |
| patente | Que é claro e evidente para todos. | O seu nerviosismo era patente desde o primeiro minuto. |
| manifesto | Que é evidente e todos poden velo. | A reunión puxo de manifesto a desconformidade dos traballadores. |
| notorio | Que é coñecido por todos; claro. | É notorio que a empresa ten problemas económicos. |
| flagrante | Que é evidente e non se pode negar; tamén, que se está cometendo. | Foi un erro flagrante do árbitro. |
| ostensible | Que se ve claramente. | Houbo unha mellora ostensible na súa saúde. |
| palpable | Que se pode tocar ou percibir claramente. | A tensión entre eles era palpable. |
| tanxible | Que se pode tocar; tamén, real e concreto. | Necesitamos resultados tanxibles antes de final de ano. |
| intanxible | Que non se pode tocar; que non é material. | A confianza é un valor intanxible pero moi importante. |
| abstracto | Que non é concreto e só se pode pensar coa mente. | A liberdade é un concepto abstracto. |
| incoherente | Que non ten lóxica ou que se contradí. | As súas explicacións eran incoherentes e ninguén as creu. |
| consecuente | Que actúa de acordo coas súas ideas. | É unha persoa consecuente cos seus principios. |
| contraditorio | Que se opón a outra cousa ou a si mesmo. | As testemuñas deron versións contraditorias do accidente. |
| paradoxal | Que parece contrario á lóxica. | Resulta paradoxal que, con tanta choiva, haxa restricións de auga no verán. |
| ambiguo | Que se pode entender de varias maneiras. | Deu unha resposta ambigua e ninguén soubo que pensaba. |
| ambivalente | Que ten dous valores ou sentidos opostos á vez. | Ten uns sentimentos ambivalentes cara á súa cidade natal. |
| equívoco | Que se pode interpretar de varias maneiras e leva a erro. | A mensaxe era equívoca e cada un entendeu unha cousa. |
| inequívoco | Que non deixa lugar a dúbidas. | A súa cara foi un sinal inequívoco de que non lle gustara o regalo. |
| pretensioso | Que quere parecer máis importante ou elegante do que é. | O restaurante era un pouco pretensioso, con nomes rarísimos nos pratos. |
| presuntuoso | Que se gaba demasiado das súas calidades e se cre mellor ca os demais. | Non sexas tan presuntuoso; todos cometemos erros. |
| arrogante | Que se cre superior aos demais e o mostra. | Respondeu cun ton arrogante que molestou a todos. |
| altivo | Orgulloso e distante, que trata os demais con superioridade. | A raíña do conto era fría e altiva. |
| modesto | Que non presume dos seus méritos; tamén, sinxelo e humilde. | Malia o seu éxito, segue sendo moi modesto. |
| discreto | Que actúa con prudencia e sabe gardar segredos; tamén, que non chama a atención. | Levaba un vestido discreto e elegante. |
| indiscreto | Que conta o que debería calar ou pregunta o que non debe. | Foi moi indiscreto preguntarlle polo seu salario diante de todos. |
| imprudente | Que actúa sen pensar nos riscos. | Adiantar nunha curva é unha manobra imprudente. |
| temerario | Que se expón a perigos sen pensar; moi arriscado. | Foi unha decisión temeraria subir ao monte con aquel temporal. |
| audaz | Que se atreve a facer cousas difíciles ou novas. | O arquitecto presentou un proxecto audaz e moderno. |
| ousado | Que se atreve a facer algo arriscado ou pouco habitual. | O deseño da ponte era moi ousado para a época. |
| intrépido | Que non ten medo ante o perigo. | A intrépida exploradora cruzou o deserto soa. |
| cauto | Que actúa con prudencia para evitar riscos. | Sexamos cautos ata ver como evoluciona a situación. |
| cauteloso | Que actúa con moito coidado para evitar problemas. | Os investidores mostráronse cautelosos ante a crise. |
| receoso | Que desconfía de algo ou o teme. | O gato aínda está receoso cos novos donos. |
| reticente | Que mostra resistencia ou dúbidas para facer ou aceptar algo. | Os veciños estaban reticentes a aceptar o cambio de horario. |
| escéptico | Que dubida das cousas ata que se demostran. | Sigo escéptico sobre eses remedios milagrosos. |
| crédulo | Que cre con facilidade todo o que lle din. | Era tan crédulo que pensaba que os anuncios dicían sempre a verdade. |
| inxenuo | Que non ve a malicia dos demais e confía demasiado. | Non sexas inxenuo: ninguén regala diñeiro sen pedir nada. |
| cándido | Sinxelo, inocente e sen malicia. | Respondeu cun sorriso cándido que fixo rir a todos. |
| astuto | Que sabe enganar ou conseguir o que quere con habilidade. | O raposo é un animal moi astuto. |
| sagaz | Que entende as cousas con rapidez e prevé o que vai pasar. | A sagaz avogada descubriu a trampa no contrato. |
| perspicaz | Que se dá conta axiña de cousas que outros non ven. | Foi moi perspicaz ao notar o erro na factura. |
| lúcido | Que pensa con claridade e comprende ben as cousas. | Malia a idade, o avó segue moi lúcido. |
| brillante | Que reflicte moita luz; tamén, moi intelixente ou destacado. | É unha estudante brillante e sempre saca as mellores notas. |
| eminente | Que destaca moito na súa profesión polo seu saber. | Un eminente cardiólogo dará unha conferencia no hospital. |
| ilustre | Moi coñecido e respectado polos seus méritos. | A vila celebrou o centenario do seu fillo máis ilustre. |
| insigne | Célebre e admirado polas súas calidades. | A insigne escritora recibiu unha homenaxe na súa vila. |
| prestixioso | Que goza de boa fama e de respecto. | Estudou nunha universidade moi prestixiosa. |
| recoñecido | Que é admirado e valorado publicamente. | É unha fotógrafa recoñecida en todo o mundo. |
| afamado | Moi coñecido e apreciado pola xente. | Comemos nun afamado restaurante da Coruña. |
| sonado | Que dá moito que falar; moi comentado. | O roubo do cadro foi un caso moi sonado nos anos oitenta. |
| célebre | Que é moi famoso. | Visitamos a célebre catedral de Santiago. |
| memorable | Que merece ser lembrado. | Aquela noite de San Xoán foi memorable. |
| inesquecible | Que nunca se pode borrar da memoria. | A viaxe a Islandia foi unha experiencia inesquecible. |
| efémero | Que dura moi pouco tempo. | O seu éxito foi efémero e axiña volveu ao anonimato. |
| fugaz | Que pasa ou desaparece moi rápido. | Vimos unha estrela fugaz no ceo de agosto. |
| transitorio | Que dura só un tempo e non é definitivo. | É unha solución transitoria ata que arranxen a ponte. |
| perdurable | Que dura moito tempo. | A súa obra deixou unha pegada perdurable na música galega. |
| duradeiro | Que dura ou pode durar moito tempo. | Este material é moi duradeiro e non se estraga coa auga. |
| perenne | Que dura sempre; tamén, dito da planta que non perde a folla. | O piñeiro é unha árbore de folla perenne. |
| eterno | Que non ten principio nin fin; tamén, que dura moitísimo. | A espera no médico fíxoseme eterna. |
| inmortal | Que non morre ou que será lembrado sempre. | Coa súa obra, a poeta fíxose inmortal. |
| perecedoiro | Que se estraga ou se acaba con facilidade. | Os alimentos perecedoiros deben gardarse na neveira. |
| caduco | Antigo e pasado de moda; tamén, dito da folla que cae no outono. | O carballo é unha árbore de folla caduca. |
| obsoleto | Que xa non se usa porque está superado. | Este ordenador quedou obsoleto en poucos anos. |
| desfasado | Que non está adaptado ao momento actual. | Os datos do informe están desfasados. |
| anacrónico | Que non corresponde á época na que está. | Nese filme sobre Roma aparece un reloxo anacrónico. |
| vixente | Que está en vigor ou se usa actualmente. | A lei vixente prohibe fumar nos bares. |
| inminente | Que está a piques de suceder. | O nacemento do bebé é inminente. |
| acuciante | Que é urxente e necesita solución inmediata. | A falta de vivenda é un problema acuciante na cidade. |
| imperioso | Que é absolutamente necesario. | É imperioso reducir o consumo de auga este verán. |
| ineludible | Que non se pode evitar. | Teño un compromiso ineludible e non podo ir á cea. |
| inescusable | Que non se pode desculpar ou evitar. | O seu atraso foi inescusable. |
| inherente | Que forma parte esencial de algo e non se pode separar. | O risco é inherente a calquera investimento. |
| intrínseco | Que pertence á natureza propia dunha cousa. | O valor intrínseco da moeda é moi pequeno. |
| accidental | Que sucede por casualidade, sen intención. | O incendio foi accidental, segundo os bombeiros. |
| circunstancial | Que depende dunha situación concreta e non é permanente. | A baixada de vendas é circunstancial e débese ao mal tempo. |
| conxuntural | Que depende das circunstancias dun momento concreto. | Os expertos cren que a crise é conxuntural e pasaxeira. |
| estrutural | Que afecta á base ou á organización dun sistema. | O edificio ten danos estruturais e debe ser desaloxado. |
| sistemático | Que se fai seguindo un método ou de forma constante. | Fixeron unha revisión sistemática de todos os documentos. |
| metódico | Que fai as cousas con orde e seguindo uns pasos. | A miña compañeira de piso é moi metódica. |
| caótico | Que está completamente desordenado. | O tráfico na hora punta é caótico. |
| anárquico | Que non segue ningunha orde nin norma. | O crecemento anárquico da cidade destruíu a costa. |
| arbitrario | Que depende só da vontade ou do capricho, sen razóns. | A decisión do xurado pareceulles arbitraria. |
| aleatorio | Que depende do azar. | Os participantes escollíanse de forma aleatoria. |
| fortuíto | Que sucede por casualidade. | O noso encontro no tren foi totalmente fortuíto. |
| casual | Que sucede sen estar previsto. | Foi un descubrimento casual: buscaban outra cousa. |
| deliberado | Feito a propósito e despois de pensalo. | Foi un erro deliberado para enganar o rival. |
| intencionado | Feito a propósito, coa vontade de conseguir un efecto. | A falta foi intencionada e o árbitro mostroulle a tarxeta vermella. |
| premeditado | Pensado e preparado con antelación. | Non foi un impulso: o plan estaba premeditado. |
| involuntario | Que se fai sen querer. | Pediu desculpas polo erro involuntario. |
| espontáneo | Que se fai de forma natural, sen preparación. | O público rompeu nun aplauso espontáneo. |
| impulsivo | Que actúa sen pensar antes. | É moi impulsivo e despois arrepíntese. |
| reflexivo | Que pensa as cousas con calma antes de actuar. | A miña irmá é moi reflexiva e nunca decide á présa. |
| racional | Que se basea na razón e na lóxica. | Necesitamos unha explicación racional para o que pasou. |
| irracional | Que non se basea na razón nin na lóxica. | Ten un medo irracional ás arañas. |
| emotivo | Que produce ou mostra emoción. | A despedida foi moi emotiva. |
| apaixonado | Que sente ou mostra un interese moi intenso. | É unha apaixonada da astronomía. |
| fervente | Que defende algo con entusiasmo e intensidade. | É un fervente defensor do transporte público. |
| entusiasta | Que sente moita ilusión e paixón por algo. | O público entusiasta cantou todas as cancións. |
| eufórico | Moi alegre e excitado. | Despois da vitoria, os afeccionados estaban eufóricos. |
| exultante | Que mostra unha alegría moi grande. | A atleta subiu exultante ao podio. |
| radiante | Que brilla moito; tamén, moi feliz. | A noiva estaba radiante o día da voda. |
| melancólico | Triste de forma suave e duradeira. | Esa canción ten un ton melancólico que me encanta. |
| nostálxico | Que sente tristeza ao lembrar o pasado. | Ao ver as fotos vellas, o avó púxose nostálxico. |
| morriñento | Triste por estar lonxe da súa terra ou da súa xente. | Desde que emigrou a Suíza, anda un pouco morriñento. |
| abatido | Sen ánimo nin forzas pola tristeza ou o cansazo. | Despois da derrota, o capitán estaba abatido. |
| desolado | Moi triste e afectado por unha perda; tamén, arrasado e baleiro. | Quedou desolado coa perda do seu can. |
| desconsolado | Que sofre unha pena que nada pode aliviar. | A nena choraba desconsolada porque perdera a boneca. |
| afligido | Que sente unha pena ou unha dor moi grande. | A familia, moi afligida, recibiu as condolencias. |
| angustiado | Que sente unha gran preocupación ou ansiedade. | Estaba angustiado porque non sabía nada do seu fillo. |
| atormentado | Que sofre unha dor ou unha preocupación constante. | O protagonista é un home atormentado polo seu pasado. |
| inquedo | Que non está tranquilo; nervioso ou preocupado. | O can estaba inquedo antes da tormenta. |
| apático | Que non mostra interese nin enerxía por nada. | Desde que perdeu o traballo está apático e triste. |
| indiferente | Que non mostra interese nin preferencia. | A noticia deixouna totalmente indiferente. |
| impasible | Que non mostra emoción nin se altera. | Escoitou a sentenza co rostro impasible. |
| imperturbable | Que nada o altera nin o pon nervioso. | O piloto mantívose imperturbable durante a tormenta. |
| sereno | Tranquilo e calmo; tamén, dito do ceo, despexado. | Malia a gravidade da situación, falou cun ton sereno. |
| ecuánime | Que xulga con xustiza e sen favorecer ninguén. | Unha xuíza debe ser sempre ecuánime. |
| equilibrado | Que ten as partes en boa proporción; tamén, sensato e estable. | Unha dieta equilibrada inclúe froita e verdura todos os días. |
| xuizoso | Que actúa con sentido común e prudencia. | É un rapaz moi xuizoso para a súa idade. |
| cabal | Exacto e completo; tamén, honrado e de confianza. | É unha persoa cabal e sempre cumpre a súa palabra. |
| íntegro | Honesto e recto; tamén, completo. | O xuíz era un home íntegro que nunca aceptou presións. |
| honorable | Digno de respecto pola súa conduta honesta. | Foi unha derrota honorable: loitaron ata o último minuto. |
| digno | Que merece algo; tamén, que actúa con decoro. | Todo traballador merece un salario digno. |
| indigno | Que non merece algo ou que é impropio dunha persoa. | Ese comportamento é indigno dun profesional. |
| vil | Desprezable, malvado ou moi baixo moralmente. | Enganar os anciáns é un acto vil. |
| mesquiño | Que pensa só no seu propio interese e non quere dar nada. | Foi moi mesquiño non axudar o seu irmán. |
| ruín | Malvado e desprezable; tamén, de mala calidade. | Foi unha vinganza ruín e cruel. |
| vergoñento | Que é tan malo ou inadecuado que fai ruborizar a quen o ve. | O estado de abandono do parque é vergoñento. |
| escandaloso | Que provoca indignación ou que fai moito ruído. | Os prezos deste bar son escandalosos. |
| bochornoso | Que dá vergonza; tamén, moi caloroso. | Foi un espectáculo bochornoso ver os pais discutindo no partido dos nenos. |
| deplorable | Que merece ser criticado ou causa pena polo seu mal estado. | O hospital estaba nun estado deplorable. |
| lamentable | Que causa pena ou merece ser criticado. | É lamentable que tiren lixo ao río. |
| lastimoso | Que inspira compaixón ou pena. | O can estaba nun estado lastimoso cando o atoparon. |
| penoso | Que causa pena; tamén, moi malo ou difícil. | A subida ata a aldea foi penosa con tanta calor. |
| patético | Que causa pena ou risa polo ridículo. | Foi patético velo intentando impresionala con frases de película. |
| grotesco | Ridículo e esaxerado ata resultar feo ou estraño. | Levaba un disfrace grotesco que asustou os nenos. |
| insólito | Que non é habitual e sorprende. | Ver neve en Vigo en maio é algo insólito. |
| inaudito | Que nunca se oíra ou se vira antes; sorprendente. | É inaudito que ninguén avisase do perigo. |
| inusual | Que non é habitual. | Fai unha calor inusual para esta época do ano. |
| infrecuente | Que ocorre poucas veces. | É unha enfermidade infrecuente en nenos. |
| singular | Único ou extraordinario; en gramática, que indica un só elemento. | Ten un sentido do humor moi singular. |
| peculiar | Propio dunha persoa ou cousa, e algo raro. | Ten unha forma moi peculiar de rir. |
| característico | Que é propio de alguén ou algo e o distingue. | Recoñecino polo seu ton de voz característico. |
| representativo | Que serve de exemplo dun grupo. | Escolleron unha mostra representativa da poboación. |
| emblemático | Que é símbolo ou representa algo. | A Torre de Hércules é o edificio máis emblemático da Coruña. |
| simbólico | Que ten valor de símbolo; tamén, de pouco valor real. | Pagan un aluguer simbólico dun euro ao mes. |
| modélico | Que é tan bo que outros deberían imitalo. | A atención no centro de saúde foi modélica. |
| exemplar | Que merece ser imitado. | Tivo un comportamento exemplar durante toda a viaxe. |
| ideal | Perfecto ou o mellor posible. | Este é o lugar ideal para unha merenda. |
| utópico | Que é moi bo pero imposible de realizar. | Un mundo sen conflitos parece utópico, pero hai que intentalo. |
| ilusorio | Que non é real, aínda que o pareza. | O aforro desa oferta é ilusorio: ao final pagas máis. |
| ficticio | Que é inventado e non real. | Todos os personaxes da novela son ficticios. |
| verosímil | Que parece verdadeiro e se pode crer. | A súa desculpa parecía bastante verosímil. |
| inverosímil | Que non parece verdadeiro nin crible. | Contou unha historia inverosímil sobre un tiburón no río. |
| plausible | Que se pode aceptar ou crer porque parece razoable. | É unha explicación plausible, pero hai que comprobala. |
| fidedigno | Que merece confianza e se pode crer. | Os datos proceden dunha fonte fidedigna. |
| fiable | Que merece confianza porque funciona ou actúa ben. | Este coche é vello, pero moi fiable. |
| veraz | Que di ou contén a verdade. | Os xornalistas deben dar unha información veraz. |
| enganoso | Que parece verdade pero non o é e pode levar a erro. | A publicidade enganosa está prohibida. |
| fraudulento | Que se fai con engano para conseguir un beneficio. | Descubriron unha venda fraudulenta de entradas. |
| ilícito | Que non está permitido pola lei. | A policía investiga un negocio ilícito de coches roubados. |
| lícito | Que está permitido pola lei ou é xusto. | É lícito reclamar cando un produto chega estragado. |
| lexítimo | Que é conforme á lei ou á razón; tamén, verdadeiro e auténtico. | Ese bolso de coiro é lexítimo, non unha imitación. |
| no que atinxe a | Expresión que se usa para introducir o tema do que se vai falar. | Non teño nada máis que engadir no que atinxe a ese asunto. |
| ao abeiro de | Protexido por algo; tamén, amparado por unha lei ou unha norma. | Os barcos refuxiáronse ao abeiro do porto durante o temporal. |
| á luz de | Tendo en conta algo; considerando unha información. | Debemos cambiar o plan á luz destes novos datos sobre o tráfico. |
| en virtude de | Como consecuencia de algo ou baseándose nel. | O preso foi liberado en virtude do acordo asinado entre as partes. |
| por mor de | Por causa de algo. | Suspendeuse a romaría por mor da choiva. |
| a carón de | Moi preto de algo; ao lado. | Construíron a casa a carón do río. |
| a rentes de | Moi preto de algo, case tocándoo. | A gaivota voaba a rentes da auga. |
| no seo de | Dentro dun grupo ou dunha organización. | Houbo discrepancias no seo do equipo directivo. |
| no marco de | Dentro dun contexto, dun programa ou dun acontecemento. | A exposición organízase no marco das festas patronais. |
| en vista de | Tendo en conta algo que se observa. | Marchamos sen el en vista de que non respondía ao teléfono. |
| á vista de | Diante dos ollos de alguén; tamén, considerando algo. | Roubáronlle a carteira á vista de todos. |
| na medida en que | Expresa proporción ou condición: tanto como, ou en tanto que. | Axudarémoste coa mudanza na medida en que poidamos. |
| ata o punto de | Indica o grao extremo ao que chega algo. | Estaba cansa ata o punto de non oír o espertador. |
| de tal xeito que | De maneira que; expresa unha consecuencia. | Explicouno de tal xeito que todos o entenderon. |
| sexa como for | Pase o que pase ou de calquera maneira. | Non sei se choverá, pero sexa como for iremos á praia. |
| en calquera caso | Indica que algo é válido sexa cal sexa a situación. | Quizais chegue tarde; en calquera caso, gárdame un sitio. |
| a todas luces | Dun xeito evidente; claramente. | A decisión foi, a todas luces, un erro. |
| de seu | Propio, que pertence a alguén; tamén, por natureza. | Non ten casa de seu e vive de aluguer. |
| a cotío | Todos os días; habitualmente. | Vai camiñando ao traballo a cotío. |
| decote | Habitualmente, de maneira frecuente. | O avó fai decote a mesma ruta polo monte. |
| arestora | Neste momento, agora mesmo. | A empresa conta arestora con cen traballadores. |
| outrora | Nun tempo pasado, hai moito. | Esta praza foi outrora un mercado de gando. |
| previamente | Antes, con anterioridade a outra cousa. | Para entrar no museo hai que reservar previamente. |
| posteriormente | Despois, nun momento máis tarde. | Primeiro cearon e posteriormente foron ao cine. |
| sucesivamente | Un detrás doutro, en orde. | Primeiro o número un, despois o dous, e así sucesivamente. |
| respectivamente | Segundo a orde en que se nomeou cada cousa antes. | Ana e Xoán teñen dez e doce anos, respectivamente. |
| inevitablemente | Dun modo que non hai forma de impedir. | Coas présas, inevitablemente cometemos erros. |
| irremediablemente | Sen ningunha solución nin remedio posible. | A relación estaba irremediablemente rota. |
| presumiblemente | Segundo parece; con bastante probabilidade. | O avión chegará presumiblemente con media hora de atraso. |
| eventualmente | De forma ocasional ou só se se dá o caso. | Traballa na oficina e eventualmente desde casa. |
| deliberadamente | A propósito e despois de pensalo. | Deixou deliberadamente a porta aberta para que entrase o gato. |
| ás agachadas | De forma oculta, sen que ninguén o vexa. | Comeu o doce ás agachadas para que a nai non o vise. |
| ás escondidas | Sen que os demais se decaten. | Os nenos preparaban a festa sorpresa ás escondidas. |
| ás toas | Sen rumbo nin propósito; sen pensar. | Pasamos a tarde camiñando ás toas pola cidade. |
| ao chou | Ao azar, sen escoller. | Abriu o libro ao chou e leu unha frase. |
| a eito | En abundancia e sen parar; sen escoller. | Este outono houbo castañas a eito. |
| a feito | Seguido, sen deixar nada; dun xeito completo. | Segaron o prado a feito, sen deixar ningún recuncho. |
| de vez | Definitivamente, por fin e para sempre. | Quero arranxar este problema de vez. |
| dunha vez | Pide que algo se faga xa e por fin. | Cala dunha vez, que non me deixas escoitar! |
| ás cegas | Sen ver; tamén, sen información nin reflexión. | Non podemos tomar esta decisión ás cegas. |
| de esguello | De lado ou de forma oblicua; tamén, con desconfianza. | Mirábame de esguello, coma se non se fiase de min. |
| de cheo | Completamente, de todo, de forma directa. | O balón deu de cheo no larguero. |
| a fondo | Completamente, con intensidade e detalle. | Limpamos a casa a fondo antes da festa. |
| a contrapelo | En dirección contraria á natural; tamén, contra a propia vontade. | Fixo o traballo a contrapelo, porque non lle apetecía nada. |
| de mala gana | Sen ganas, a desgusto. | Recolleu o cuarto de mala gana despois de que llo mandasen tres veces. |
| de boa gana | Con gusto e vontade. | Se mo pides, axudareite de boa gana coa mudanza. |
| sen máis | Sen nada máis; tamén, de súpeto e sen explicación. | Colleu o abrigo e marchou sen máis. |
| así e todo | Aínda así; a pesar diso. | Choveu toda a mañá; así e todo, fomos de excursión. |
| en troques | En lugar de; pola contra. | Ela gasta moito; el, en troques, aforra todo o que pode. |
| ao cabo | Ao final, despois de todo. | Discutiron moito, pero ao cabo chegaron a un acordo. |
| ao xeito de | Á maneira de algo, imitándoo. | Levaba o pano atado á cabeza ao xeito dun turbante. |
| abofé | De verdade; certamente, sen dúbida ningunha. | Iso, abofé, non o esperaba eu. |
| velaí | Serve para sinalar algo que está alí ou para presentar unha consecuencia. | Non estudaches nada, e velaí o resultado. |
| xa que logo | Por tanto; así pois. | Non temos diñeiro; xa que logo, non podemos viaxar. |
| logo de | Indica que algo pasa despois doutra cousa. | Saímos a pasear logo de cear. |
| deseguido | Inmediatamente despois doutra cousa. | Rematou de xantar e deseguido volveu ao traballo. |
| a seguir | Despois, a continuación doutra cousa. | Primeiro vén a sopa e a seguir, o peixe. |
| entrementres | Durante ese tempo, á vez que pasa outra cousa. | Ti fai a cea; eu, entrementres, poño a mesa. |
| mentres tanto | Durante o tempo en que pasa outra cousa. | O arroz tarda vinte minutos; mentres tanto, prepara a ensalada. |
| namentres | Mentres; durante o tempo en que. | Ela lía namentres el cociñaba. |
| o arrepío | Sensación de frío ou de medo que se sente na pel. | Sentín un arrepío ao escoitar aquela historia de pantasmas. |
| o calafrío | Sensación repentina de frío, con tremor, por febre ou medo. | Antes de subirlle a febre, tivo un forte calafrío. |
| o estremecemento | Tremor do corpo causado polo frío, o medo ou unha emoción. | Notou un estremecemento cando lle tocou a man. |
| o desasosego | Falta de calma; inquietude interior. | A longa espera xeroulle un gran desasosego. |
| o desacougo | Intranquilidade, nerviosismo ou preocupación. | Vivía cun desacougo constante desde o accidente. |
| a inquedanza | Inquietude; tamén, interese por aprender ou facer cousas novas. | Desde nova tivo unha gran inquedanza pola música. |
| a desazón | Sensación de malestar ou inquietude difícil de explicar. | A súa resposta deixoume unha estraña desazón. |
| o resentimento | Enfado que dura no tempo contra quen nos fixo dano. | Non garda ningún resentimento contra o seu antigo xefe. |
| o rancor | Odio ou enfado duradeiro por unha ofensa. | Despois da discusión, quedou un rancor entre as dúas familias. |
| a xenreira | Odio ou antipatía forte contra alguén. | Colleulle xenreira ao veciño desde aquela discusión. |
| a carraxe | Enfado moi forte; rabia. | Deume moita carraxe perder o autobús por un minuto. |
| a aversión | Rexeitamento forte cara a algo ou alguén. | Sente aversión polas multitudes e evita os concertos. |
| a repugnancia | Noxo intenso ante algo. | O cheiro do lixo provocoulle repugnancia. |
| o desprezo | Sentimento de que alguén ou algo non merece ningunha estima. | Mirouno con desprezo e non lle respondeu. |
| o menosprezo | Feito de valorar alguén ou algo por baixo do que merece. | Sentiu o menosprezo dos compañeiros polo seu traballo. |
| a indignación | Enfado forte ante algo inxusto. | A decisión causou indignación entre os veciños. |
| a impotencia | Sensación de non poder facer nada ante unha situación. | Sentín impotencia ao ver o lume e non poder axudar. |
| a resignación | Aceptación con paciencia dunha situación que non se pode cambiar. | Aceptou o diagnóstico con resignación. |
| a abnegación | Sacrificio dos propios intereses en beneficio doutros. | Coidou a súa nai con abnegación durante anos. |
| a entrega | Dedicación total a algo; tamén, acción de dar algo a alguén. | A entrega dos voluntarios foi admirable. |
| a dedicación | Tempo e esforzo que alguén pon nunha actividade. | A súa dedicación á investigación foi recompensada cun premio. |
| o afán | Desexo moi forte e constante de conseguir algo. | Traballa con afán para abrir o seu propio taller. |
| o anhelo | Desexo intenso de algo. | O seu maior anhelo era volver á súa terra. |
| a arela | Desexo moi intenso; ansia. | Tiña arela de coñecer o mar. |
| a devoción | Amor ou admiración moi intensos; tamén, fervor relixioso. | Fala da súa avoa con verdadeira devoción. |
| a veneración | Respecto e admiración moi profundos. | Os alumnos sentían veneración pola vella mestra. |
| a admiración | Sentimento de respecto e aprecio por algo extraordinario. | Mira o seu irmán maior con admiración. |
| a gratitude | Sentimento de quen agradece un favor recibido. | Quero expresar a miña gratitude a todos os que me axudaron. |
| a ingratitude | Falta de agradecemento por un favor recibido. | Doeulle moito a ingratitude dos fillos. |
| a lealdade | Fidelidade e compromiso con alguén ou algo. | A lealdade do can co seu dono é famosa. |
| a traizón | Acción de faltar á confianza de alguén. | Contar o seu segredo foi unha traizón. |
| a fidelidade | Constancia no afecto, nas ideas ou nos compromisos. | A tenda premia a fidelidade dos clientes con descontos. |
| a infidelidade | Engano á parella con outra persoa; falta de lealdade. | A novela trata dunha infidelidade que destrúe un matrimonio. |
| a complicidade | Entendemento especial entre persoas; tamén, participación nun delito. | Entre as dúas amigas había unha complicidade especial. |
| a camaradaxe | Relación de amizade e axuda entre compañeiros. | No equipo hai moita camaradaxe. |
| a irmandade | Unión e afecto entre persoas; tamén, asociación con fins comúns. | A irmandade de veciños organiza a festa cada ano. |
| a fraternidade | Afecto e solidariedade entre persoas, como entre irmáns. | O lema fala de liberdade, igualdade e fraternidade. |
| o vínculo | Unión ou relación entre persoas ou cousas. | Entre os dous pobos hai un vínculo histórico. |
| o lazo | Fita atada para adornar; tamén, unión afectiva. | O lazo que os une é máis forte ca a distancia. |
| o nexo | Elemento que une ou relaciona dúas cousas. | A policía busca un nexo entre os dous roubos. |
| a afinidade | Semellanza de gustos ou carácter que fai que dúas persoas se entendan. | Hai moita afinidade entre os dous músicos. |
| a sintonía | Bo entendemento entre persoas; tamén, música que identifica un programa. | Entre a directora e o equipo hai boa sintonía. |
| o desencontro | Falta de acordo ou de entendemento entre persoas. | Tivo un desencontro co seu socio sobre o futuro da empresa. |
| o malentendido | Interpretación errónea do que alguén dixo ou fixo. | Foi todo un malentendido; nunca quixen ofenderte. |
| o equívoco | Erro por entender mal algo. | Houbo un equívoco coas reservas e quedamos sen mesa. |
| o desacerto | Decisión ou acción equivocada. | Construír alí o hotel foi un desacerto. |
| o acerto | Decisión ou acción correcta. | Contratala foi un gran acerto. |
| a torpeza | Falta de habilidade ou de axilidade. | Pola miña torpeza, tirei o café enriba do teclado. |
| a neglixencia | Falta de coidado ou de atención nunha obriga. | O accidente foi causado pola neglixencia do condutor. |
| o descoido | Falta de atención momentánea. | Nun descoido, o can escapou. |
| a omisión | Feito de deixar de dicir ou de facer algo. | A omisión dun dato no informe causou problemas. |
| a imprecisión | Falta de exactitude ou de claridade. | A imprecisión das instrucións fixo que nos perdésemos. |
| a incongruencia | Falta de relación lóxica entre cousas. | Detectei unha incongruencia entre as dúas declaracións. |
| a falacia | Argumento falso que parece válido. | Dicir que algo é bo só porque é antigo é unha falacia. |
| o sofisma | Razoamento falso con aparencia de verdade, feito para enganar. | Desmontou o sofisma do seu rival con datos. |
| o nesgo | Desviación ou inclinación parcial nun xuízo ou nun estudo; tamén, liña oblicua. | O estudo ten un nesgo porque só preguntaron a mozos. |
| a parcialidade | Falta de neutralidade ao xulgar. | Os afeccionados acusaron o árbitro de parcialidade. |
| o adoutrinamento | Ensino dunhas ideas para que se acepten sen crítica. | O documental denuncia o adoutrinamento que practican algunhas sectas. |
| o proselitismo | Esforzo por gañar seguidores para unha idea ou un grupo. | Nas escolas públicas non está permitido o proselitismo. |
| o fanatismo | Apoio esaxerado e cego a unha idea ou a un grupo. | O fanatismo dalgúns afeccionados provocou incidentes no estadio. |
| o fundamentalismo | Aplicación estrita e intransixente dunha doutrina. | O libro analiza o fundamentalismo en diversas sociedades. |
| o extremismo | Tendencia a defender ideas moi radicais. | O extremismo non deixa espazo para o diálogo. |
| o populismo | Forma de facer política con propostas simples e atractivas para gañar o apoio da xente. | Os politólogos estudan o populismo en Europa. |
| o nacionalismo | Ideoloxía que defende a identidade e os intereses dunha nación. | O nacionalismo do século XIX inspirou moitos movementos culturais. |
| o galeguismo | Movemento que defende a lingua, a cultura e a identidade de Galicia. | Castelao foi unha figura clave do galeguismo. |
| o independentismo | Movemento que busca que un territorio se separe dun Estado e sexa soberano. | O independentismo é un dos temas habituais do debate político. |
| o imperialismo | Política dun Estado que quere dominar outros territorios. | O imperialismo europeo do século XIX repartiu África. |
| o capitalismo | Sistema económico baseado na propiedade privada e no mercado libre. | O capitalismo industrial naceu en Inglaterra. |
| o socialismo | Doutrina que defende a propiedade colectiva e a igualdade entre as persoas. | O socialismo xurdiu no século XIX como resposta á industrialización. |
| o comunismo | Doutrina que propón unha sociedade sen clases nin propiedade privada. | O libro de historia explica a orixe do comunismo. |
| o liberalismo | Doutrina que defende os dereitos individuais e a mínima intervención do Estado. | O liberalismo influíu nas constitucións do século XIX. |
| o ateísmo | Postura de quen non cre na existencia de deuses. | O filósofo defendeu o ateísmo nos seus escritos. |
| o humanismo | Movemento cultural do Renacemento que valoraba as persoas e os autores clásicos. | O humanismo recuperou o estudo do latín e do grego. |
| o romanticismo | Movemento artístico do século XIX que daba moita importancia aos sentimentos. | Rosalía de Castro é unha gran autora do romanticismo. |
| o realismo | Tendencia artística que representa o mundo tal como é, sen idealizalo. | O realismo literario retrataba a vida cotiá. |
| o modernismo | Movemento artístico de comezos do século XX, con formas decorativas e curvas. | Na Coruña hai moitas fachadas do modernismo. |
| o costumismo | Tendencia literaria que describe os hábitos e tradicións dun lugar. | As súas novelas pertencen ao costumismo galego. |
| o rexurdimento | Recuperación de algo despois dunha época de decadencia. | Cantares gallegos marca o inicio do rexurdimento das letras galegas. |
| o rescate | Acción de salvar alguén dun perigo; tamén, diñeiro que se paga para liberar alguén. | O rescate dos mariñeiros durou toda a noite. |
| o axuste | Pequeno cambio para que algo funcione ben; tamén, redución de gastos. | O mecánico fixo un axuste nos freos. |
| a austeridade | Moderación nos gastos; vida sinxela sen luxos. | A familia viviu con austeridade durante a crise. |
| o recorte | Redución dunha cantidade, sobre todo de gastos; tamén, anaco cortado. | O recorte de persoal afectou a moitos departamentos. |
| a fiscalidade | Conxunto de impostos e das normas que os regulan. | A fiscalidade das empresas é diferente en cada país. |
| a tributación | Pagamento de impostos; sistema de impostos. | A tributación dos autónomos cambiará o próximo ano. |
| a recadación | Cantidade de diñeiro que se recolle, por exemplo de impostos ou entradas. | A recadación do concerto destinarase a unha ONG. |
| o gravame | Imposto ou carga económica sobre algo. | O novo gravame sobre o tabaco subirá o prezo. |
| o arancel | Imposto que se paga polas mercadorías que entran nun país. | O arancel sobre o aceiro encareceu os coches. |
| a tarifa | Prezo fixo dun servizo ou lista de prezos. | A compañía subiu a tarifa da luz. |
| a subministración | Acción de proporcionar o necesario, como auga ou electricidade. | Cortaron a subministración de auga durante tres horas. |
| a loxística | Organización do transporte e do almacenamento de mercadorías ou dun evento. | A loxística dun festival tan grande é complicada. |
| o fluxo | Movemento continuo de algo que corre ou circula. | O fluxo de turistas aumenta no verán. |
| a liquidez | Capacidade de dispoñer de diñeiro en efectivo de forma rápida. | A empresa ten beneficios, pero pouca liquidez para pagar as nóminas. |
| a quebra | Situación dunha empresa que non pode pagar as súas débedas; tamén, rotura. | A fábrica declarouse en quebra despois de anos de perdas. |
| a bancarrota | Ruína económica total dunha empresa ou dunha persoa. | Os malos investimentos levaron o banco á bancarrota. |
| o embargo | Retención de bens por orde xudicial para pagar unha débeda; tamén, prohibición de comerciar. | O xulgado ordenou o embargo da casa por impagamento. |
| a insolvencia | Incapacidade de pagar as débedas. | A insolvencia do cliente deixou a empresa sen cobrar. |
| o dividendo | Parte dos beneficios dunha empresa que se reparte entre os accionistas. | Este ano os accionistas cobrarán un dividendo maior. |
| a cotización | Prezo das accións en bolsa; tamén, cantidade que se paga á Seguridade Social. | A cotización da empresa subiu un dez por cento. |
| a burbulla | Bóla de aire dentro dun líquido; tamén, subida artificial dos prezos que acaba estoupando. | A burbulla inmobiliaria estoupou en 2008. |
| a plusvalía | Aumento do valor dunha cousa e imposto que se paga por ese aumento. | Ao vender o piso tivo que pagar a plusvalía. |
| a amortización | Pagamento dunha débeda por partes; tamén, recuperación do diñeiro investido. | Fixo unha amortización anticipada da hipoteca. |
| o activo | Conxunto de bens e dereitos que ten unha empresa. | O activo da sociedade inclúe tres naves industriais. |
| o pasivo | Conxunto de débedas e obrigas dunha empresa. | O pasivo da empresa supera xa os dous millóns. |
| o balance | Estudo dos ingresos e dos gastos; tamén, valoración final dunha situación. | O balance da tempada foi moi positivo. |
| a auditoría | Revisión das contas ou do funcionamento dunha organización feita por un experto. | Unha auditoría externa descubriu erros nas contas. |
| a contabilidade | Rexistro ordenado dos ingresos e dos gastos dunha empresa ou dunha persoa. | Leva a contabilidade dunha pequena tenda de roupa. |
| o código | Conxunto de normas ou leis; tamén, sistema de signos. | O código de circulación prohibe usar o móbil ao volante. |
| o ordenamento | Conxunto das normas xurídicas dun Estado ou dun territorio. | Esa norma forma parte do ordenamento xurídico español. |
| a xurisprudencia | Conxunto das sentenzas dos tribunais que serven de referencia. | O avogado citou a xurisprudencia do Tribunal Supremo. |
| o precedente | Feito anterior que serve de exemplo para casos posteriores. | Esta sentenza crea un precedente para casos semellantes. |
| o demandante | Persoa que reclama algo ante un xuíz. | O demandante pide unha indemnización polos danos. |
| o demandado | Persoa contra quen se presenta unha reclamación xudicial. | O demandado non se presentou ao xuízo. |
| a querela | Acusación formal ante un xuíz contra alguén por un delito. | A asociación presentou unha querela contra a empresa por contaminación. |
| o auto | Resolución dun xuíz durante un proceso; tamén, obra teatral breve. | O xuíz ditou un auto de prisión provisional. |
| o imputado | Persoa á que se lle atribúe formalmente un delito nun proceso. | O imputado declarou durante tres horas. |
| o reo | Persoa acusada ou condenada por un delito. | O reo escoitou a sentenza en silencio. |
| a culpabilidade | Responsabilidade dunha persoa nun delito ou nunha falta. | As probas demostraron a culpabilidade do acusado. |
| a inocencia | Estado de quen non cometeu un delito; tamén, falta de malicia. | O avogado defendeu a inocencia do seu cliente. |
| a absolución | Decisión xudicial que declara libre de culpa un acusado. | Por falta de probas, o xuíz ditou a absolución da acusada. |
| a prescrición | Fin dun dereito ou dunha responsabilidade polo paso do tempo; tamén, receita médica. | O delito quedou sen castigo por prescrición. |
| a imputación | Acusación formal dun delito a alguén. | A imputación do tesoureiro sorprendeu a todos os socios. |
| a instrución | Fase dun proceso penal na que se investigan os feitos; tamén, ensino. | O xuíz encargado da instrución citou dez testemuñas. |
| o sumario | Conxunto de documentos dunha investigación xudicial; tamén, resumo. | O sumario do caso ten máis de mil páxinas. |
| a casación | Recurso ante un tribunal superior para anular unha sentenza. | O avogado presentou un recurso de casación ante o Supremo. |
| o indulto | Perdón total ou parcial dunha pena, concedido polo goberno. | O condenado solicitou o indulto por motivos de saúde. |
| a amnistía | Perdón xeral de certos delitos que borra as súas consecuencias. | A amnistía fiscal permitiu regularizar diñeiro non declarado. |
| a extradición | Entrega dun acusado por parte dun país a outro que o reclama. | O tribunal aprobou a extradición do sospeitoso. |
| o asilo | Protección que un país dá a quen foxe de persecución; tamén, residencia de anciáns. | A familia pediu asilo ao chegar ao país. |
| o exilio | Situación de quen vive fóra do seu país, xeralmente por motivos políticos. | Moitos artistas galegos viviron o exilio en América. |
| o desterro | Castigo que obriga alguén a vivir lonxe da súa terra. | O poeta escribiu estes versos durante o seu desterro. |
| a psique | Conxunto dos procesos mentais dunha persoa. | O novelista explora a psique dos seus personaxes. |
| o subconsciente | Parte da mente cuxos contidos non percibimos directamente. | Os soños revelan o que gardamos no subconsciente. |
| o trauma | Ferida física ou impacto emocional forte que deixa pegada. | O accidente deixoulle un trauma e non quere volver conducir. |
| a fobia | Medo intenso e irracional a algo concreto. | Ten fobia ás alturas e non sube a ningún miradoiro. |
| a obsesión | Idea fixa que domina o pensamento. | A limpeza converteuse nunha obsesión para el. |
| a compulsión | Impulso moi forte de facer algo, difícil de controlar. | Ten unha compulsión por mercar roupa que non necesita. |
| o trastorno | Alteración da saúde ou do funcionamento normal; tamén, molestia. | O cambio de horario provocoulle un trastorno do sono. |
| a neurose | Trastorno psicolóxico con ansiedade e obsesións. | Freud estudou a neurose e as súas causas. |
| a demencia | Perda progresiva das capacidades mentais. | A súa avoa padece demencia e xa non recoñece ninguén. |
| a convalecencia | Período de recuperación despois dunha enfermidade. | Durante a convalecencia, leu todas as novelas da casa. |
| a recaída | Volta dunha enfermidade cando parecía curada. | Volveu ao traballo demasiado cedo e tivo unha recaída. |
| a remisión | Diminución ou desaparición dos síntomas dunha enfermidade. | O tratamento conseguiu a remisión total do tumor. |
| a secuela | Consecuencia negativa que queda despois dunha enfermidade ou dun feito. | Por sorte, o accidente non lle deixou ningunha secuela. |
| a patoloxía | Enfermidade; tamén, ciencia que estuda as enfermidades. | É unha patoloxía pouco común nesta idade. |
| a lírica | Xénero literario que expresa sentimentos, xeralmente en verso. | A lírica medieval galega é moi rica. |
| a épica | Xénero literario que narra fazañas de heroes. | A épica grega inclúe a Ilíada e a Odisea. |
| a prosa | Forma de escribir que non segue a medida dos poemas. | Como lectora, prefire a prosa á poesía. |
| o verso | Cada unha das liñas dun poema. | O verso final do poema é o máis fermoso. |
| a estrofa | Grupo de versos que forman unha unidade dentro dun poema. | Lin en voz alta a primeira estrofa do poema. |
| a rima | Repetición de sons ao final dos versos. | Neste poema non hai rima; é verso libre. |
| o ritmo | Repetición regular de sons, movementos ou acentos. | A canción ten un ritmo moi pegadizo. |
| a métrica | Estudo da medida e da estrutura dos versos. | Na clase de literatura estudamos a métrica dos sonetos. |
| o soneto | Poema de catorce versos: dous cuartetos e dous tercetos. | Escribiu un soneto para a súa amada. |
| a obra mestra | A mellor creación dun artista ou dunha época. | Para moitos, esa novela é a obra mestra do autor. |
| a trama | Conxunto de feitos que forman a historia dunha obra. | A trama da película é moi complicada. |
| o enredo | Complicación na trama dunha obra; tamén, lío. | A comedia ten un enredo de identidades trocadas. |
| o fío condutor | Idea ou elemento que une as distintas partes dunha obra. | A música é o fío condutor de todo o documental. |
| o clímax | Momento de máxima tensión dunha obra ou dun proceso. | No clímax da película, o heroe descobre a verdade. |
| a figura retórica | Recurso da linguaxe para dar beleza ou forza a unha expresión. | A metáfora é unha figura retórica moi frecuente. |
| a personificación | Figura que atribúe calidades humanas a cousas ou animais. | «O vento choraba» é un exemplo de personificación. |
| a anáfora | Figura que repite unha palabra ao principio de varios versos ou frases. | Ese poema usa a anáfora: todos os versos comezan con «Adeus». |
| a aliteración | Repetición de sons semellantes nun verso ou nunha frase. | Na frase «rola a ronca tempestade» hai unha aliteración do son «r». |
| o simbolismo | Uso de símbolos; tamén, movemento poético francés do século XIX. | O simbolismo da obra é difícil de interpretar. |
| a alegoría | Representación dunha idea abstracta mediante imaxes ou personaxes. | A novela é unha alegoría da loita entre o ben e o mal. |
| a parodia | Imitación burlona dunha obra ou dunha persoa. | O programa fixo unha parodia das películas de terror. |
| a sátira | Obra que critica algo facendo rir. | A obra de teatro é unha sátira da burocracia. |
| a caricatura | Debuxo que esaxera os trazos de alguén para facer rir. | Un artista da rúa fíxome unha caricatura na praza. |
| o humorismo | Actividade ou estilo que busca facer rir. | O humorismo gráfico ten moita tradición na prensa galega. |
| o plaxio | Copia dunha obra allea presentándoa como propia. | O traballo foi suspendido por plaxio. |
| a autoría | Condición de ser o creador dunha obra. | Ninguén sabe con certeza a autoría deste poema. |
| os dereitos de autor | Facultades legais que ten o creador dunha obra sobre o seu uso e explotación. | A cantante cobra dereitos de autor cada vez que se emite a súa canción. |
| a tiraxe | Número de exemplares que se imprimen dunha obra. | A primeira tiraxe do libro esgotouse nunha semana. |
| o volume | Libro que forma parte dunha obra; tamén, espazo que ocupa algo ou intensidade do son. | Falta o segundo volume da enciclopedia. |
| o tomo | Cada unha das partes en que se divide unha obra escrita extensa. | O primeiro tomo das memorias saíu en xaneiro. |
| a reedición | Nova publicación dunha obra xa editada. | A editorial prepara unha reedición do clásico. |
| a errata | Erro na impresión dun texto. | Hai unha errata na páxina vinte. |
| ao pé da letra | Literalmente, exactamente como se di. | Seguiu a receita ao pé da letra e saíulle perfecta. |
| sen paliativos | Sen atenuar nin suavizar; completamente. | O partido foi un fracaso sen paliativos para o equipo local. |
| en boa medida | Nunha parte importante; bastante. | O éxito débese en boa medida ao traballo do equipo. |
| en gran medida | Moito; nunha proporción moi importante. | A colleita depende en gran medida do tempo. |
| en certa medida | En parte, non totalmente. | Tes razón en certa medida, pero non de todo. |
| en certo modo | Dalgún xeito; en parte. | Estou en certo modo aliviado de que se cancelase a reunión. |
| ata certo punto | En parte, con límites. | Entendo a súa postura ata certo punto. |
| polo miúdo | Con todo detalle, sen esquecer nada. | Contounos a viaxe polo miúdo durante a cea. |
| punto por punto | Sen deixar nada; detalladamente e en orde. | Revisamos o contrato punto por punto antes de asinalo. |
| de cabo a rabo | Do principio ao fin, enteiramente. | Leu a novela de cabo a rabo nunha soa noite. |
| ás claras | Abertamente, sen ocultar nada. | Falou ás claras sobre os seus problemas. |
| de par en par | Totalmente aberto, referido a portas e xanelas. | Abriu as xanelas de par en par para ventilar. |
| de improviso | De súpeto, sen avisar. | Os curmáns chegaron de improviso á hora de cear. |
| de antemán | Con anterioridade, antes de que ocorra algo. | Agradézoche de antemán a túa axuda. |
| de primeira man | Directamente da fonte, sen intermediarios. | Coñece o problema de primeira man porque traballou alí. |
| en primeira instancia | No primeiro momento ou nivel; en dereito, no primeiro tribunal. | Foi condenado en primeira instancia, pero recorreu a sentenza. |
| á primeira vista | Ao velo por primeira vez; sen analizalo. | O problema parece fácil á primeira vista, pero non o é. |
| a simple vista | Sen instrumentos para ver; tamén, sen examinar con detalle. | Esa estrela non se ve a simple vista; necesitas un telescopio. |
| á marxe de | Fóra de algo; sen ter en conta algo. | Prefire quedar á marxe da discusión entre os seus irmáns. |
| á par de | Xunto a alguén ou algo, ao mesmo tempo. | Camiñaba á par da súa irmá sen dicir nada. |
| á custa de | Grazas a algo ou a alguén, ou causándolle un prexuízo. | Aos trinta anos aínda vive á custa dos seus pais. |
| a mans cheas | En gran cantidade, con xenerosidade. | Repartía caramelos a mans cheas a todos os nenos. |
| o paraíso | Lugar moi fermoso e agradable onde se é feliz. | Esta praia deserta é un auténtico paraíso. |
| a cerimonia | Acto solemne que se fai segundo unhas normas. | A cerimonia de entrega dos premios durou dúas horas. |
| o traidor | Persoa que engana a quen confiaba nela. | Os compañeiros considerárono un traidor por contar o segredo. |
| salvaxe | Que vive en liberdade, sen domesticar; tamén, cruel. | Nos montes galegos viven cabalos salvaxes. |
| o rostro | Parte dianteira da cabeza; cara. | Tiña o rostro cuberto de pecas. |
Dez palabras ao día: sete novas e tres de repaso. As que fallas volven máis a miúdo. Cando acertas todo o nivel, pasas ao seguinte.